Moscow rules

Technokracja

2012-02-08T00:07:00.000+04:00

Ponieważ bunt Anarchistki przybrał wysoce niepokojące formy, Anarchistka została wszechstronnie przebadana i zdiagnozowana. Okazuje się, że jednak nie jestem niewydolna wychowawczo :)

Anarchistka została zaopatrzona w pudełeczko z dużą ilością przegródek, w których będzie trzymać swoje lekarstwa - a ma ich tyle, co rencista w podeszłym wieku. Po czterech, góra sześciu tygodniach będę miała pogodne, wesołe, posłuszne dziecko, które na dodatek pięknie pisze, starannie wycina i w ogóle wysuwa się na prowadzenie w szkole. Tak tak, te cudowne tabletki pomogą również na dysgrafię, o którą Młoda jest podejrzana.

Ojciec Anarchistki określił to jako technokratyczne podejście do zaburzeń behawioralnych.

Bardzo, bardzo jestem ciekawa, czy okaże się ono skuteczne. Przekonam się pod koniec marca...

Źródła odwiedzin

2012-02-06T10:51:00.000+04:00

Z analizy czytelnictwa mojej tfurczości wnioskuję, że zagląda tu regularnie mój dłużnik.

Informuję o tym publicznie, żeby ci, co wiedzą "o tso chodzi" mieli świadomość, że sprawa nie została załatwiona. Wyłączyłam jednak komentarze w tym poście i będę usuwać dyskusje na ten temat w postach sąsiednich. Mam nadzieję, że pan ów skontaktuje się ze mną osobiście - najlepiej na żywo, czynnie, a nie wyłącznie deklaracyjnie, i uprzedzając mnie dopiero pod moją furtką - być może fatum nad nim ciążące nie zdąży go złapać na monitorowanym przez "konsjerża" terenie. W razie czego poproszę ciecia, żeby odebrał należność, zanim zadzwoni po karetkę...

W całej sprawie najbardziej dotyka mnie nie fakt utracenia przedmiotu pożyczki, ale bardzo bolesne nadużycie mojego zaufania i załamanie mojej wiary w ludzi. Matactwa organicznie nie znoszę.

Lubię zimę do pewnego stopnia.... Celcjusza

2012-02-05T23:28:00.000+04:00

Ciepło się zrobiło. Zresztą, sami się za jakiś tydzień przekonacie, że -10 to ciepło. Wychodzisz z domu i cię nie zatyka, ulice i chodniki pokrywa błoto pośniegowe (tutejsza chemia do jezdni jest naprawdę skuteczna), mokro. Tylko że razem z wyższą temperaturą przyszła wilgoć, która sprawia, że to ciepło jest... przejmujące. I o ile wczoraj spokojnie sobie szłam do pubu (z buta, 20 minut) w wełnianej mini i płaszczu i spokojnie gadałam po drodze przez komórkę, trzymając ją gołą ręką przy -18, to dzisiaj w dżinsach, puchówce i rękawiczkach zmarzłam, choć było o 8 stopni cieplej.

Mróz trzymał jakieś 2 tygodnie, jeszcze we wtorek będzie koło dwudziestu i to byłby koniec groźnej zimy. Reszta będzie przyjemna...

Co ze mnie za matka

2012-02-03T21:51:00.028+04:00

Anarchistka, głodna i na wszelki wypadek manifestująca rozczarowanie po bardzo fajnym wydarzeniu, wykrzyczała mi w windzie:

- Bo ty tylko dbasz, żebym się dobrze uczyła i była dobrze wychowana, a moje przyjemności masz w nosie!

Prowadziłyśmy już jakiś czas temu rozmowy na temat wyższości ukochanego wujka nad matką (wiesz co, mama, oni jeszcze nie mają dzieci, a ty sobie nieźle dajesz radę z takimi malutkimi - to może uródź sobie nowego dzieciaka, a mnie oddaj wujowi), kiedy to tłumaczyłam, że wyższość ta wynika z obowiązku wychowania, ciążącego na rodzicach, i przyjemności rozpieszczania, z której korzysta Najwyższy Autorytet.

Ta to zawsze potrafi odwrócić kota ogonem!

Ale wieczorem zmuszona była odszczekać windowe dictum. Schowana w norce, przemyślnie skonstruowanej w kołder i poduszek, opatulona miękkim szlafroczkiem i zaopatrzona w litr świeżo zaparzonej herbaty Earl Grey, czekała na rytualne czytanie książki. Czytanie zdecydowanie należy do przyjemności :)

Watruszki, czyli znów blog kulinarny

2012-02-02T21:44:00.000+04:00

Watruszki to niewielkie bułeczki drożdżowe ze słodkim nadzieniem, najczęściej twarogowym. Przepisów jest tyle, co na zupę pomidorową (NB wcale w Rosji nieznaną), a ja zrobiłam je tak:

270 ml mleka i 50 g stopionego masła, a potem 2 łyżki cukru, pół łyżeczki soli i 450 g mąki, i na to paczuszka drożdży instant - wrzuciłam do maszyny do pieczenia chleba i nastawiłam na program wyrabiania ciasta (u mnie trwa 1,5 godziny).

Można też drożdże (można prawdziwe, 30g) rozpuścić z cukrem w ciepłym mleku, poczekać 10 minut, dodać sól, stopione masło i przesiać mąkę, potem wyrobić ciasto, zostawić do wyrośnięcia, lekko zagnieść, znów zostawić na chwilkę.

A potem odrywa się kulki ciasta, wałkuje je, nakłada na nie nadzienie (ja robię z 1/2 kg twarogu, jajka, cukru i rodzynek), formuje kształtne okrągłe bułeczki, układa na blasze "szwem" w dół, smaruje rozbełtanym jajkiem i wydziobuje dziurkę na górze.

A potem się to piecze. I wtedy trzeba koniecznie nastawiać czajnik, bo wszyscy sąsiedzi wywąchają, że to właśnie tutaj podają przepyszne watruszki, i przyjdą, zwabieni czarownym aromatem. Na zimno są w porządku, ale na gorąco... to po prostu niebo w gębie!

Ogłoszenie parafialne

2012-01-30T13:11:00.014+04:00

Tak jak rok temu, Ambasada urządza bal dla polonijnych dzieci. Podkreślam - polonijnych, ale ekspatowe też mogą przyjść :) Bal będzie 11 lutego o godz. 13.00, dobrze przynieść własne ciasto/przegryzki/owoce/soki, i, oczywiście, karnawałowe stroje. Jeśli kogoś interesuje, jak się zapisać, piszcie na kocianna na gazeta.pl, to powiem, gdzie trzeba do 8 lutego wysłać emalkę.

Niedziela na Patriarszych - przewodnik po lodowiskach c.d.

2012-01-29T22:57:00.000+04:00

Rok temu prawdopodobnie pisałam o lodowisku na Patriarszych Prudach (to tam, gdzie Annuszka rozlała olej). Albo i nie. Staw w skwerku wewnątrz Sadowego Kolca, czyli de facto w ścisłym centrum, jest jednym z najładniejszych lodowisk w "szagowoj dostupnosti", czyli w odległości pieszej od naszego domu. Nasze szkolne jest jakoś dziwnie czynne, no i nie ma infrastruktury, to jest wypożyczalni (a Młodej kopytko urosło nader niespodziewanie od grudnia) i gorącej herbaty. I nie jest tam tak klimatycznie.

Ceny: wstęp wolny, łyżwy na godzinę (nie przestrzegają, można jeździć i dwie i trzy) - 150 rubli + dokument albo 1500 rubli zastawu, dla dzieciaków do 10 r. ż. bezpłatnie.

Młoda wybrała się tam z koleżanką, która łyżwy założyła pierwszy raz w życiu, ale po kilkunastu minutach robiła już piękne ślizgi i piruety. A później, żeby zgarnąć dziewczyny nie tylko z tafli, ale i z górki i z zamku lodowego, przemarznięci dorośli zaproponowali pizzę. "Nie ma to jak przetrzymać rodziców na mrozie" - stwierdziło moje dziecko.

Muszę przyznać, że pizzeria była super. Ciepły wystrój, smaczne jedzenie, dość przyzwoite ceny, i - co dla koleżanek okazało się najważniejsze - zaproszono je do kuchni, gdzie mogły same przygotować swoje pizze!

Motywacja

2012-01-28T00:10:00.000+04:00

Zapytano mnie kiedyś, czy to prawda, że w rosyjskich szkołach muzycznych jest taki straszny rygor. Nie umiałam odpowiedzieć, bo nie mam porównania. Moje dziecię chodzi co prawda do szkoły muzycznej, ale nie wiem za bardzo, co ono tam robi, bo ma ją w czasie świetlicy.

Ale...dzisiaj wyjątkowo byłam na lekcji i zrozumiałam, czemu mój dzieciak nie chce ćwiczyć w domu.

Bo ze mną: jeszcze raz. Źle. Źle. Dobrze, ale dolne C popraw. Źle. C dobrze, ale zapominasz o artykulacji. Jeszcze raz. Źle. Źle. Źle. No, może być.

A z panią: pierwsze pięć taktów znakomicie! Świetnie! A tu musimy trochę popracować. Spróbuj te trzy nutki. I jeszcze raz. I jeszcze. Doskonale! A teraz wkomponujemy to w całość. No widzisz, prawie ci się udało! Jeszcze trochę, a będzie idealnie!

Kurczę, a podobno byłam nauczycielką. Cudze dzieci jednak łatwiej uczyć, niż własne :)

Dzieci, wypad z Moskwy

2012-01-23T14:17:00.002+04:00

- I gdzieście takiego fajnego dzieciaka przywieźli! - użalała się nad nami ftyzjatra, wypisując "sprawkę", że nie stanowimy zagrożenia dla ludności i że nie należy nas szczepić na gruźlicę. Próba tuberkulinowa, którą tu robi się co roku i traktuje jak świętość, wypadła nam źle i bardzo źle, więc trzeba było w poradni chorób płuc zrobić inną próbę - diaskintest, rosyjski wynalazek, który ze znacznie większym prawdopodobieństwem okreśła obecność prątków w organiźmie, i na który alergicy nie reagują tak mocno, jak na tuberkulinę.

(Ciekawe, jak ja będę w Polsce lekarzom tłumaczyć się z odmowy przeprowadzenia próby Mantoux po 4-letnim pobycie w kraju o wysokim zagrożeniu epidemiologicznym, bo "ruski" diaskintest nam daje wynik negatywny...).

W Moskwie nie tylko suchoty szaleją (gdyby ktoś nie wiedział: szczepionka nie daje odporności, chroni tylko przed najbardziej zjadliwymi i groźnymi u małych dzieci postaciami gruźlicy), ale są przekroczone wszelkie normy dotyczące zanieczyszczenia powietrza, poziomu hałasu i - miejscami - skażenia radiologicznego. Podobno nie rodzą się już tu zdrowe dzieci, 85% przedszkolaków ma jakieś problemy ze zdrowiem, a 20% cierpi na choroby przewlekłe.

Jeśli nie stać Was na willę w Srebrym Borze - zabierzcie stąd swoje dziecko - zakończyła pani doktor.

Gallus domesticus

2012-01-22T08:42:00.000+04:00

Na e-matce (każdy ma swoje słabości), na e-matce znaczy ematki dyskutują na temat dobrowolnego siedzenia w domu z dziećmi drobnymi i nie tylko. Wyraziłam tam zdanie, że z olbrzymią przyjemnością zostałabym żoną ekspaty, zwłaszcza, że dziecię mam jedno i podrośnięte, które z czystym sumieniem można zdać placówce edukacyjnej na parę godzin. W tym czasie uczyłabym się języków, czytałabym książki, poszłabym na kurs czegoś bezużytecznego dla własnej przyjemności, zwiedzałabym wszystko, co tylko się da, a od czasu do czasu bawiłabym się w idealną panią domu (hehe, już to widzę).

Sęk w tym, że to ja pracuję za granicą, a nie mój mąż, nie mogę więc być żoną ekspaty. A mojemu ślubnemu wizja inwestycji czasowej we własny rozwój intelektualny i społeczny jakoś nie przypadła do gustu, więc mężem przy żonie nie chce być. Podejrzewam, że dotyczy to większości panów, bo w takiej sytuacji jak ja znam w Moskwie jeszcze tylko dwie, prócz siebie, kobiety. Prawo migracyjne Federacji Rosyjskiej i specyficzne kwalifikacje zawodowe małżonka de facto uniemożliwiają mu podjęcie zatrudnienia w Rosji, a przerwa w CV ma znacznie większe znaczenie dla kariery mężczyzn, niż kobiet.

I myślę sobie, że to bardzo niesprawiedliwe jest.

I jeszcze myślę sobie, że na forum "Mężczyzna" czy innych takich nigdy nie powstałby wątek o dobrowolnym pozostawaniu w domu, tylko dlatego, że żona dobrze zarabia. W świadomości społecznej nie ma po prostu "kogutów domowych".

Anomalia pogodowa?

2012-01-21T12:29:00.000+04:00

Czytałam sobie o przygodach Jakuba Wędrowycza, i dziwili się ludzie we wsi, skąd mgła przy 10-stopniowym mrozie, kiedy taka sytuacja w przyrodzie nie występuje.
Autor jest archeologiem, a nie meteorologiem, i pewnie w Moskwie w zimie nie mieszkał, więc na prawo nie wiedzieć :)

Temperatura za oknem: - 12. Widzialność: umiarkowana. Nad miastem unosi się mgła, pada drobny śnieżek i... świeci słońce. Być może to nie mgła, tylko skondensowany smog, ja tam nie rozróżniam. Wczoraj też tak było, w świetle latarni unosiły się srebrzyste iskierki zamarzniętej wody.

Mocne uderzenie

2012-01-20T14:54:00.000+04:00

Zima przyszła. W przyszłym tygodniu w nocy ma być koło -20, więc norma - no bo kto to widział, żeby na Крещение, znaczy się prawie że odpowiednik naszych Trzech Króli, tylko 19 stycznia - było zaledwie -6. No toż to jakaś parodia zimy jest, nieprawdaż?

Bardzo Ważny Człowiek ma dziś urodziny, hepi berzdej, Ważny Człowieku!

W związku - albo i bez związku - z mocnym uderzeniem zimy miałam okazję poznawania publicznej rosyjskiej służby zdrowia. Brakuje im może wyposażenia, ale na pewno nie profesjonalizmu, podejście do pacjenta też zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Za wyjątkiem szkolnego gabinetu medycznego, kojarzącego się raczej z pokojem przesłuchań, a nie miejscem udzielania pierwszej pomocy. Spodobało mi się zwłaszcza krzesełko dla pacjenta, dokładnie na środku niemal pustego białego pomieszczenia...

Zawiozę dzieciaka do lasu i tam pod jakimś drzewem...

2012-01-16T19:55:00.000+04:00

założymy biegówki i pójdziemy się ganiać!

Po krótkich obliczeniach stwierdziłam, że warto zainwestować we własne narty: najtańszy tzw. "zestaw ludowy" (zwyczajne deski, aluminiowe kijki, wiązania NN75, czyli to, co mają zwykle w wypożyczalniach) kosztuje 1500 rubli, do tego 1000 rubli za buty. Całość zwróci się po ok. 15 godzinach jazdy.

Młoda ma trasę w szkole, tu zresztą często biegówki są obowiązkowym elementem szkolnego wyposażenia. Wygodne, dobrze przygotowane trasy do stylu klasycznego są we wszystkich parkach, do stylu dowolnego mniej-więcej w połowie parków, a narty to jedna z nielicznych rzeczy ponadwymiarowych, które wolno przewozić w metrze. I sprzedają je nie tylko w sklepach sportowych, których tu jest całkiem sporo, ale np. w hipermarketach.

Rok temu widziałyśmy na nartkach dzieciaczki, które nie umiały jeszcze dobrze chodzić. Na łyżwach zresztą też... I bardzo nam się to podoba.

A w Warszawie.. cóż, zawsze trasę możemy wydeptać sobie same. Mamy gdzie.

Blog roku

2012-01-14T10:20:00.002+04:00

Ekhm, gdyby ktoś nie zauważył, to po dwóch z hakiem latach prowadzenia bloga postanowiłam wziąć udział w konkursie blog roku. Trzeba wysłać sms o treści D00112 (De Zero Zero Sto Dwanaście), to prawie jak telefon ratunkowy, na numer 7122, żeby zagłosować na ten właśnie dziennik elektroniczny.

A że w 2011 pływałam statkiem z Petersburga do Moskwy, zwiedzając po drodze m.in. Karelię, byłam na Wyspach Sołowieckich i północy europejskiej części Rosji, i zrealizowałam wyprawę nad Bajkał, nie mówiąc już o intensywnym letnim oglądaniu Podmoskowia, to stwierdziłam, że kategoria "Podróże i szeroki świat" jest właściwa :) Całokształt bierzcie pod uwagę, całokształt.:)

Czy geniusz wszystko tłumaczy?

2012-01-13T14:19:00.001+04:00

A to cytaty z dzienników Sofii Tołstoj. Pierwszy dotyczy bezpośrednio jej sytuacji, ale dwa pozostałe są - niestety - ponadczasowe, i wielu facetów dotyczą :(

Geniuszowi należy stworzyć spokojną, wesołą, wygodną atmosferę, geniusza trzeba nakarmić, umyć, ubrać, przepisać jego dzieła niezliczoną ilość razy, kochać go, nie dawać powodu do zazdrości, żeby był spokojny, nakarmić i wychować niezliczone dzieci, których spłodzi, ale którymi zajmować się jest mu nudno i czasu na to nie ma, bo on musi się zająć Sokratesami, Epiktesami, Buddami i tak dalej, i musi dążyć do tego, żeby nimi być.

I kiedy domownicy, którzy oddali młodość, siły, piękno - wszystko - w służbie takiemu geniuszowi, to mówi się im, że niewystarczająco rozumieli geniusza, a sam geniusz nawet nie podziękuje, że złożono mu w ofierze nie tylko swoje młode, czyste życie materialne, ale dokonano w sobie atrofii wszelkich zdolności duchowych i umysłowych, które nie mogły się rozwijać ani żywić wobec braku wolnego czasu, spokoju i sił.

Tak sobie myślę, czy geniusz ma prawo wymagać tego od swoich najbliższych? Czy taki swoisty egoizm w imię celów wyższych, poświęcenie i unieszczęśliwienie własnej rodziny w imię ludzkości jest usprawiedliwione?

Sama matka nie jest w stanie wychować synów, i dlatego dziś tak złe jest młode pokolenie, że źli są ojcowie, leniwi w sprawie wychowywania dzieci, i chętniej rzucają się do wszelkich innych zajęć, unikając najwazniejszego - wychowania przyszłych pokoleń, które powinny kontynuować sprawy całej ludzkości i iść naprzód.

Kiedy zajęta jestem sztuką, muzyką, książką, ludźmi - wtedy mój mąż jest nieszczęśliwy, zaniepokojony i zły. Kiedy, tak jak teraz, szyję mu koszule, przepisuje [dzieła] i cicho, smutnie więdnę - jest spokojny i szczęśliwy, a nawet wesoły! - i to jest mój ból życiowy! Zagłuszyć, w imię mężowskiego szcześcia, wszystko, co we mnie żywe, pogasić gorący temperament, zasnąć, i - nie żyć, a durer, jak powiedział Seneka o bezwartościowym życiu.

Ilu takich tyranów, przekonanych o własnej wyższości tylko dlatego, że, na przykład, zarabiają, albo że zarabiają więcej (i to w kraju, gdzie do tej pory kobiety o tych samych kwalifikacjach i na tych samych stanowiskach co mężczyźni mają niższe niż oni uposażenia - nawet w budżetówce!) - można wciąż jeszcze zaobserwować wokół nas. Może dziś łaskawie zgodzą się na "rozwój" żony, jeśli koszula jest uprasowana, zupa czeka, a dzieci są niewidzialne i niesłyszalne.

To się, na szczęście, zmienia. Ale bardzo powoli.

Dobitnym przykładem tej powolności jest... pozwolenie paniom na wcześniejsze wyjście z pracy w Wigilię czy Wielki Piątek. Bo muszą święta przygotować...

Żona, matka, kochanka

2012-01-12T10:43:00.001+04:00

Mój wykładowca od literatury rosyjskiej uwielbiał Tołstoja. Na prozę rosyjską przełomu wieków mieliśmy semestr, z czego dwa zajęcia poświęciliśmy Dostojewskiemu, jedne - całej reszcie, a wszystkie pozostałe - Lwu Nikołajewiczowi. Biografie mistrzów musieliśmy znać w zakresie tzw. "legendy" - czyli mieliśmy wiedzieć to, co pamięta ze szkoły przeciętny Rosjanin z przeciętnym wyższym wykształceniem.

Wg "legendy" Tołstoja gość wielkim pisarzem był, ideałem chodzącym, świetny we wszystkim, czego się tknął, o olbrzymich wobec siebie wymaganiach, i żona go nie rozumiała.

Moje letnie wycieczki do Jasnej Polany i Chamowników zrewidowały ten pogląd, zwłaszcza w tym ostatnim muzeum, gdzie nie mieliśmy przewodnika, a na nasze pytania odpowiadały panie, pilnujące wystawy. O Sofii Andriejewnie mówiły z przejęciem, wielką sympatią i ogromnym współczuciem.

www.wikipedia.org

Udało mi się znaleźć wersję elektroniczną jej "Dzienników".

Mężczyźni, nawet (a może zwłaszcza) genialni, to jednak sukinsyny są. A Sofia Andreiejewna była święta. Taka "Matka-Polka" typowa, a najtrudniejszym dzieciakiem było to 16 lat od niej starsze...

Przepisywała (po kilkadziesiąt razy) jego teksty, była jego sekretarką, tłumaczką, wydawcą, pielęgniarką, zarządzała posiadłością, pilnowała spraw majątkowych, zajmowała się domem, uczestniczyła czynnie w prowadzeniu szkół, stołówek, ochronek dla ubogiej ludności, zbiórek charytatywnych, pilnowała jego zdrowia i spokoju.

Urodziła - i de facto samotnie wychowała - 13 dzieci, z których pięcioro zmarło bardzo wcześnie. Pan mąż w nosie miał zalecenia lekarzy dotyczące odpoczynku po ciąży i karmieniu (żona wszak służy zaspokajaniu potrzeb wszelakich), i był, jakbyśmy to dziś określili, terrorystą laktacyjnym, nie uznającym instytucji mamki.

I jeszcze - świadomie usuwając się w cień męża, jemu służąc - usiłowała zajmować się rozwojem własnym. Nie tylko szyjąc, haftując, szydełkując. Grała na fortepianie, malowała akwarele, robiła zdjęcia, napisała powieść, publikowała własne opowiadania i wiersze w czasopismach. I bardzo jej na tym rozwoju zależało.

A przecież kiedy, jak to ładnie ujmują biografowie Tołstoja, dokonał się w nim przewrót ideologiczny (a mówiąc po ludzku, odpier...ło mu totalnie, i inaczej tego się nie da nazwać), jej życie było stało się jedną wielką walką - walką o normalność, o zapewnienie bytu dzieciom, usprawiedliwioną zresztą tym, że mąż wcale a wcale nie spełniał głoszonych przez siebie ideałów.

W zamian miała zazdrość, podejrzliwość, kłótnie, totalny brak zaufania i suche, złośliwe wpisy w dziennikach Lwa Nikołajewicza...

Już 7 lat minęło

2012-01-11T09:26:00.001+04:00

zdjęcie z www.spitzer.caltech.edu

To już 7 lat, odkąd mam własnego dzieciaka :) Kawał czasu. W tym roku bez wzruszających przemyśleń o tym piszę, raczej z przerażeniem - ale wcale nie dotyczącym spraw wzniosłych czy metafizycznych, nie boję się upływu czasu ani nic z tych rzeczy... Boję się podwójnej imprezki urodzinowej, której zażyczyła sobie moja córka. Nie wiem, jak ja przeżyję dwa napady band siedmiolatków na dom... Bandy są niekompatybilne i zbyt liczne, żeby je zaprosić jednocześnie, co oznacza pieczenie dwóch tortów, przygotowanie dwóch zestawów przegryzek i wytrzymanie dwa razy po co najmniej dwie godziny dzikich harców. Chyba im puszczę jakiś film :)

Ciemność widzę, ciemność...

2012-01-09T13:57:00.000+04:00

Mało, że trzygodzinna różnica czasu po powrocie z urlopu jest bolesna. Bardzo bolesna, bo tutejsza 9 to dla nas 6 rano, ergo, dzieciaka do szkoły zwlec będę musiała w środę o naszej 4.30....

Do różnicy się za chwilkę przyzwyczaimy.

Ale do tego, że widno się dziś zrobilo o godz. 9.45!!!! - to chyba nieprędko. Jak ja nienawidzę wstawać, kiedy jest ciemno!

A Rosjanie wciąż świętują. Urzędy, banki i przychodnie pozamykane - i tak od 10 dni. W metrze unosi się aromat na wpół przetrawionego alkoholu. W sklepach wciąż jeszcze można kupić dekoracje noworoczne i opakowania na prezenty, i wcale nie są przecenione. Dzieci mają ferie, i żeby było zabawniej - mają je o dzień dłużej, niż dorośli. Moja firma zapewne wypełni się jutro radosnym świergotem młodszych latorośli kolegów z pracy, przynajmniej tam, gdzie szefowie są łaskawi i wyrozumiali.

Śnieg pada.

Ale kino!

2012-01-06T02:37:00.000+04:00

Większość premier filmowych w Rosji jest znacznie wcześniej, niż w Polsce. Kota w Butach widziałyśmy już w listopadzie, a w Polsce dziś wszedł do kin.

Ale... polskich filmów w rosyjskiej stolycy brak. Jeśli, oczywiście, nie liczyć tych puszczanych na dużym telewizorze w Instytucie Polskim (NB, polecam, www.kulturapolshi.ru, nie tyle pokazy filmowe dla emerytów, co w ogóle działalność, bo jest szeroka i ciekawa, i bibliotekę, która jest nieźle zaopatrzona). Korzystając więc z ostatniego dnia pobytu w kraju i złotego serca sąsiadki, pojechałam do najbliższego kina na "Listy do M."

Normalnie lepsze chyba niż "Love, actually" :)

Nie ma to jak leniwy urlop w kraju.

Jutro wracamy do Moskwy - tam święta kończą się dopiero we wtorek, ale ponieważ WSZYSCY mają święta, to biletów na nasz ulubiony pociąg nie dało się kupić i trzeba było kombinować jak koń pod górę. W Polonezie będę rozmyślać nad tym, jak rozłożyć miesiąc przysługującego mi wolnego w nowym roku (a z mostami pewnie i więcej). I, co najważniejsze, gdzie ten miesiąc spędzić? Bo mówiąc szczerze, mieć rosyjską wizę, która pozwala na dość swobodne poruszanie się po terenie większym od Australii i pełnym pięknych i dzikich zakątków, i jeździć na wolne do Polski - to chyba grzech jest...

Z drugiej strony, mieć męża i futrzaki w Warszawie, o pozostałej rodzinie i przyjaciołach nie wspominając, i nie odwiedzać towarzystwa - to też niedobrze jest.

Obrazek z Wikipedii

Bo wszystko jest większe i ładniejsze

2012-01-03T20:51:00.000+04:00

Jakieś pół roku temu z zachwytem pisałam o Eksperymentarium w Moskwie.

Młoda, korzystając z rosyjskich ferii świątecznych i leniwiąc się w warszawskim domu przed po raz czwarty oglądną kreskówką, zapytała z rozmarzeniem, kiedy znów tam pójdziemy. Mnie, pochłoniętą piątym tomem Pieśni Ognia i Lodu, nagle olśniło: przecież jest Centrum Kopernik!

Rano Młoda ociągała się z ubieraniem, twierdząc, że w Moskwie wszystko jest większe i ładniejsze, więc nie ma po co jechać na Powiśle. Ale już BUW ją oczarowała (a tylko szybko przeszłyśmy przez hall, nie zaglądając ani do samej biblioteki, ani do Hula Kuli), a Centrum wprawiło w zachwyt. Kiedy wrócimy do Polski na stałe, z pewnością kupimy sobie jakąś roczną wejściówkę...

W każdym razie, warszawiacy mogą wykreślić moskiewskie Eksperymentarium z listy must see. Chyba, że koniecznie muszą sfotografować maszynę do robienia mgły...

Postanowienia noworoczne

2012-01-01T22:30:00.000+04:00

- odwiedzić Kazachstan, Kirgizję i Mongolię

- zobaczyć wreszcie Władywostok i... Kaliningrad

- zabrać Młodą na koncert symfoniczny

- obejrzeć Eugeniusza Oniegina (i parę innych rzeczy też)

- zająć się w końcu swoją rodziną (i to tak, żeby jej nie pozagryzać)

Przypominam wszystkim potencjalnym gościom, że jeśli mój kontrakt nie zostanie przedłużony, to tegoroczne wakacje będą moimi ostatnimi w Moskwie. Bierzcie więc yyy... cztery litery w troki i przyjeżdżajcie albo przylatujcie, jak kto woli.

(zdjęcie Kurszskiej Dugi by Kontis Satunas z Wikipedii).

I nawzajem!

2011-12-23T10:04:00.014+04:00

Za kilka godzin wsiadam w pociąg do Polski - o tej porze po raz pierwszy od dwóch lat. A dla Was - kartka, słowa do której częściowo wymyślono w Spotkaniach Małżeńskich - a zdjęcie robiłam ja. I jestem z niego dumna :) Śnieg nie jest z fotoszopa!

Lodowisko na pl. Czerwonym 3

2011-12-20T21:56:00.007+04:00

To już nasze trzecie wyjście na lodowisko na pl. Czerwonym. Potrzebowałyśmy trochę noworocznej atmosfery w bury grudniowy dzień. Na pl. Czerwonym spełniają się życzenia - rozszalała się śnieżyca :) Były tylko łyżwy, łyżwiarze, lód, wesoła muzyka (w tym m.in. "Kolorowe Jarmarki") - i my. Jakiś starszy pan skakał podwójne skoki i kręcił piruety. A my szalałyśmy, nie zważając na płatki śniegu, zalepiające nam oczy.

Półtorej godziny tej przyjemności kosztowało nas zaledwie 100 rubli (Młoda jeszcze bezpłatnie). Oferta ważna do końca roku :) W Nowym zapłacicie w weekend już 500, więc spieszcie się! Olbrzymia radocha gwarantowana!

No to takie buty.

2011-12-19T21:44:00.021+04:00

Mijałam je prawie codziennie w drodze do metra. Pyszniły się na wystawie, olśniewając kolorem, zachwycając wysokością, kusząc delikatnym haftem, przytupując obcasem. One naprawdę chciały być moje. I są!

Niech żyją walonki!

Do szopy, hej pasterze!

2011-12-18T21:55:00.001+04:00

W polskiej szkole odbyły się jasełka. I o ile mam pewne zastrzeżenia co do działania naszej placówki edukacyjnej (np. zero informacji zwrotnej o postępach dziecięcia), o tyle muszę przyznać, że jasełka im wyszły. Biorąc pod uwagę fakt, że dzieciaki spotykają się raz w tygodniu, a próby nie mogą odbywać się kosztem wszytkich lekcji, efekt był niezły. Szczególnie fajne było wykorzystanie rosyjskich piosenek bożonarodzeniowych, nie tylko "Cichej nocy".
Młoda miała mieć solówkę na flecie pod koniec występu, ale pani reżyser (alias wychowawczyni klasy pierwszej i drugiej SP), w szoku chyba z ulgi, że jednak się udało, albo nie chcąc psuć ogólnego efektu (bo utwór dość trudny, nieco przerastający możliwości Młodej) zapomniała o tym. Młoda się nie bardzo przejęła, nie przepada za występami publicznymi i jej rola pasterza z czterowierszem wypowiadanym przodem do żłóbka (czyli tyłem do publiczności) całkowicie jej wystarczyła.

Po występie, ze względu na pewne niedociągnięcia organizacyjne, pasterze, zastępy anielskie, Święta Rodzina i królowie wraz z rodzicami musieli opuścić sale recepcyjne Ambasady i przenieść się do szopy, czyli świetlicy budynku mieszkalnego, która jest ohydna i pomieścić może w miarę wygodnie ze dwadzieścia osób. Stół do tenisa nakryty był śnieżnobiałym obrusem i zastawiony wigilijnymi daniami, nasz ulubiony ksiądz odczytał stosowny fragment z Łukasza, po czym... szybko się ewakuowałyśmy.

Czasami żałuję trochę, żem kobieta pracująca, bo gdybym była Bogusławem Radziwiłłem... to bym to inaczej urządziła. Jako kobieta pracująca wdzięczna jestem jednak kobietom niepracującym za ich zaangażowanie i pomysłowość, bo bez nich szkoła zdecydowanie nie byłaby takim sympatycznym miejscem spotkań Polaków mieszkających w Moskwie, jakim jest teraz.

Śpiąca Królewna na lodzie

2011-12-17T22:22:00.000+04:00

Młoda nie wierzy już w Świętego Mikołaja. Wcale jej więc już nie zależy, żeby na przedstawieniu noworocznym pojawił się starzec z siwą brodą. Ważne jest widowisko.

Specjalistami od widowisk w Moskwie jest firma Stage Entertainment. Byłyśmy już na ich "Dźwiękach muzyki", "Pięknej i bestii" i "Dziadku do orzechów". Tegoroczny musical na lodzie "Śpiąca królewna" też miał być gwarantowanym hitem.

I był.

A Młoda rośnie mi na krytyka teatralnego, który jest w stanie ocenić poszczególne elementy spektaklu. Bo o ile wcale nie podobała jej się treść (to taka dziewczyńska bajka, fuj, nic się w niej nie dzieje, tylko głupie wróżki tańczą dookoła głupiego niemowlaka), to wykonanie zrobiło na niej duże wrażenie.

Na mnie też.

Muzyki Czajkowskiego reklamować nie trzeba, choć była twórczo przerobiona na musicalowe songi, do rocka włącznie. O talencie Iriny Słuckiej, 7-krotnej mistrzyni Europy, 2-krotnej mistrzyni świata, medalistki olimpijskiej, wiedzą wszyscy. Tatiana Tarasowa to legenda. Na hali olimpijskiej Łużnikow mieści się 11,5 tysiąca widzów, a na dzisiejszym przedstawieniu było może kilkadziesiąt wolnych miejsc (a grają to codziennie, w weekendy trzy razy dziennie, przez cztery tygodnie). Były żywe konie, akrobaci - na łyżwach! - jeździli m.in. na jednej ręce, były też akrobacje pod sklepieniem (również z łyżwami na nogach!), i elementy wykonywane przez pary i solistów sportowych łyżwiarstwa figurowego, które normalnie widzimy częściej na zawodach międzynarodowych, na przykład potrójne skoki.

Należy też wspomnieć o doskonałej organizacji i synchronizacji różnych służb. Od metra do areny lodowej co 30 sekund wyruszał miejski autobus (prowadzony przez Mikołaja), bilety na który można było kupić w pobliskich ruchomych kioskach. Sporo było widać policji, pilnującej porządku. W foyer hali widowiskowej co kilka minut ogłaszano, do kogo powinny się zgłosić zaginione dzieci i gdzie mają ich szukać rodzice. Po spektaklu w metrze natychmiast włączono dodatkowe schody ruchome, żeby nie tworzył się korek przy wejściu. A między autobusami i metrem ustawiono kilkadziesiąt tojtojek dla tych widzów, zwłaszcza małoletnich, którym się nagle przypomniało o naturalnych potrzebach :)

Szacun.

Lato będzie

2011-12-13T10:26:00.002+04:00

Bardzo mądrze wymyślono obchodzenie Bożego Narodzenia w grudniu. Nie tylko ze względu na walkę z pogańskim świętem najkrótszego dnia w roku. W naszych warunkach klimatycznych Gwiazdka to jedyna rzecz, która ratuje przed zimową depresją.

Na obniżenie nastroju bowiem świetnie wpływa praca (taka z widocznymi efektami, jak mawiała Cesia Żak w Jeżycjadzie ), twórczość i muzyka. Bilanse i sprawozdania, sprzątanie chałupy, gotowanie, ozdoby choinkowe i "Last Christmas" w radiu doskonale pełnią swoją rolę.

Gdyby nie wizja BN, żadna siła by mnie z łóżka nie zwlekła.

Kolejny antydepresyjny czynnik to konieczność wypełnienia planu urlopowego na nadchodzący rok. Przy pracowym ekspresie do kawy roztarczane są wizje wakacji - planowanych i odbytych. Wspominamy słońce i doświadczenie drogi. Marzymy o kolejnym, i bynajmniej nie jest to ośnieżona białoruska autostrada.

Ja wybieram się tu:

zdjęcie ze strony: http://mgnfinance.com
Zaczynam z Ałmaty, potem okolice jeziora Issyk-Kul w Kirgizji z wycieczkami do Biszkieku i Karakol. Jeśli ktoś z czytających te słowa (Kazasza?) ma pomysły, sugestie, może podzielić się doświadczeniem i know-how - komentujcie albo piszcie do kocianny na gazeta.pl. Bo Lonely Planet po Azji Środkowej dość trudno jest kupić.

P.S. Gdyby moi współwłóczędzy z Bajkału lub inni chętni rozważyli towarzyszenie nam i w tej wyprawie, może być fajnie - tyle tylko, że być może zabieram Nieletnią.

Pierniczenie i pierdoły

2011-12-12T11:58:00.004+04:00

Zawsze mam problem z konkursem Blog roku. A raczej z kategorią. Bo konkurs ten odbywa się w zimie, kiedy ograniczam podróżowanie i zwiedzanie do minimum, z wiadomych względów. Zimą zajmuję się głównie pracami okołoświątecznymi, takimi jak pierniczenie i produkcja pierdół. Pierdoły te, choć my jesteśmy nimi zachwycone, nie mogą wszak pretendować do konkursu, bo wykonuje je miliony dzieciatych użytkowników internetu (coś z tymi bachorami robić trzeba, na dwór samych po ciemku szkoda ich wyrzucać).

Ttu efekty pierniczenia:

Stwierdziłyśmy z Młodą, że do pierników z posypką najlepszy jest lukier z cukru i wody, a do wyciskanych - z piany z białek i cukru. Pierniki z szybką, produkowane namiętnie w latach ubiegłych, zostały w tym roku odrzucone ze względu na trudności w dostępie do porządnych, twardych, kolorowych landrynek.

A tu pierdoła:

Szukałam, jak pomalować bombkę farbami witrażowymi, i zamiast tego wyszły mi bombki 3d. Fajna jest, co?

Strach ma wielkie oczy

2011-12-10T23:35:00.000+04:00

Miałam dziś zaplanowane od dawna wyjście. Poza ścisłym centrum, ale jednak nie na obrzeżach, no i musiałam tam się dostać metrem. Nie powiem, żebym wczoraj trochę nie schizowała, słuchając doniesień o sprowadzaniu wojska, zamykaniu młodzieży w szkołach itd.

Ale okazało się, że mój strach miał wielkie oczy. Tak, w metrze, jak zwykle, były patrole policji. Zawsze są. Tyle tylko, że dziś mieli na sobie kamizelki kuloodoporne. A w parku koło celu mojej dzisiejszej wycieczki był zaparkowany samotny mały autobus z zasypiającymi omonowcami. Zero korków. Cisza i spokój.

Pod Kreml się nie pchałam, popatrzyłam sobie w TV.

Swoją sprawę załatwiłam.

Ulżyło mi.

Tancerka

2011-12-08T22:28:00.000+04:00

Co to za dziecko? Tylko uprzejmie proszę bez imion, niektórzy cenią sobie resztki prywatności :)

PS. Wygląda tak dwa razy w tygodniu po godzinie! Ha!

Ciekawe, gdzie jest zima

2011-12-07T10:10:00.000+04:00

Temperatura od miesiąca albo i dłużej oscyluje koło zera. Wczoraj było sześć. Plus sześć. Czasem sypnie drobny śnieżek, który znika łagodnie nie wiadomo kiedy.
Nie to, żebym za zimą tęskniła.
Ale czemu jej nie ma?

Wybory parlamentarne

2011-12-04T21:43:00.002+04:00

Jako że głosuję w Wydziale Konsularnym Ambasady RP, a nie w szkole mojego dziecka, to data wyborów niewiele mnie obchodziła. Aż do zeszłego czwartku.

Wówczas bowiem odbywało się zebranie z rodzicami.

I wówczas własnie poinformowano tychże rodziców, żeby w związku z niedzielnym głosowaniem zabrali swoje pociechy z placówki edukacyjnej w piątek najpóźniej o godz. 15, bo, cyt. "trzeba przygotować szkołę". Jak również, że w poniedziałek pełniony będzie jedynie dyżur świetlicowy, bo "trzeba posprzątać szkołę".

Gdybym miała gwarancję, że podczas tego dyżuru wychowawca skupi się na moim dziecku, popracuje nad tym, co sprawia jej problemy, zorganizuje ciekawe zajęcia - ale nie, gwarancję mam raczej tego, że Młoda będzie oglądała amerykańską kreskówkę na słabej jakości sprzęcie. I że będzie siedziała w budzie praktycznie sama od 8 do 17.

Rodzice miejscowi byli bowiem przygotowani na taką ewentualność.

Ja nie.

Na szczęście, okazało się, że mam jeden niewykorzystany dzień opieki. Więc jutro będziemy z Młodą wagarować :)

A to nasza wagarowa produkcja:

Sprzedaż internetowa

2011-11-30T12:15:00.000+04:00

Mimo, iż bankowość internetowa nie jest tak dobrze rozwinięta, jak w Polsce (takie odnoszę wrażenie, być może się mylę), sklepy internetowe mają się w Rosji, a zwłaszcza w Moskwie, świetnie.
Wydaje mi się, że tutejszy odpowiednik Allegro, czyli Molotok.ru (bardzo ścisły odpowiednik, bo pasuje mój polski login i hasło, i chyba ocena użytkownika też) nie jest tak prężny, jak jego polska matka.
Ale to nie szkodzi. Jest cała masa innych miejsc.

O spożywce już pisałam.
Prezenty a'la Cepelia kupować można na http://gar-ptisa.ru/. I nie tylko tam.
Każdy szanujący się market elektroniki prowadzi sprzedaż internetową.
Bilety do teatru - każdego teatru w Moskwie - jak najbardziej on-line.
Wszelkie leki - również.
Dostawa przez kuriera w ciągu 24h, zwykle 200 rubli w granicach MKAD, opłata bezpośrednio kurierowi.

Pora wstać

2011-11-28T22:21:00.002+04:00

W niedzielę obudziłam się, bo czyjeś zaspane oczy patrzyły na mnie wyczekująco.

- Koteniu, śpij, jeszcze jest noc, jeszcze ciemno... - wymruczałam sennie.

- Ależ mamusiu, mała wskazówka jest na 9! - odrzekło moje dziecko.

To prawda. Było już dobrych parę minut po dziewiątej, a na dworze ciemno, choć oko wykol.

Nie znoszę wstawać, kiedy jest ciemno. Zwykle w listopadzie jest tylko kilkanaśnie takich dni, potem jest grudzień i można się cieszyć na nadchodzące święta, a po Nowym Roku problem się kończy.

Niestety, już nie w Moskwie.

Specjalna lampa, imitująca wschód słońca, którą kupiłam na Allegro, okazała się uszkodzona i musiałam ją odesłać. A ciemno jest coraz dłużej, i coraz gorzej to znoszę...

P.S. Właśnie nabyłam byłam lampobudzik i jutro mi go przywiozą. Moje postanowienie adwentowe: nie wrzeszczeć na dzieciaka. Zwłaszcza rano.

List do św. Mikołaja

2011-11-25T10:18:00.002+04:00

Khm, khm,

więc my z Młodą życzymy sobie książki.

Młoda papierowe. A ja poproszę ostatnie tomy Pieśni Ognia i Lodu (te, których nie było w moim czteropaku, właśnie kończę Ucztę dla kruków) w formacie .mobi. I jakieś inne czytadła na moją kindelkę.

I jeszcze chcemy z Młodą wii fit board. Na spółkę.

A w ogóle, to muszę ją skłonić do napisania normalnego, porządnego listu, w końcu już nieźle pisze, a jej ortografia jest tak powalająca, jak tylko ortografia sześciolatki być może... chociaż prezenty Mikołaj już dawno przygotował.

Khm, khm, kto rokmini, co napisało moje dziecko? Bo ja wiem, ja wiem! Nagród nie przewiduję. Aha, igła ma być nie do opony rowerowej, tylko do piłki. To taki skrót myślowy jest. A sama pompka musi mieć maszynkę rowerową i samochodową, bo my dwa różne wentyle mamy, żeby było weselej :)

O niczym

2011-11-23T23:15:00.004+04:00

Czas ucieka mi między palcami, nie zdążyłam się zorientować, kiedy minęły ostatnie trzy dni. Pierwsze oznaki tego, że powolutku przestaję ogarniać rzeczywistość: nie włożyłam Młodej rano podręcznika do solfeżu, nie wyrabiam ze sprzątaniem. Na razie to formy łagodne, mam nadzieję, że gorzej nie będzie.

W czasie, którego nie mamy, robimy z Młodą dekoracje z szyszek modrzewiowych, przemyconych z Polski (nie pytajcie, dlaczego, tutaj też rosną!). Zdjęcia będą. Jak mi laptopa naprawią, bo stary grat nie ma slota na karty SD, a kabelka mi się szukać nie chce. Do dekoracji z szyszek niezbędny jest ponoć klej na gorąco w pistolecie... ale nam wystarcza zwykły kleister z mąki i wody. Ukończony wyrób suszymy w piekarniku, coby nie spleśniał, a szyszki pięknie się otworzyły. Muszę przyznać, że nieźle nam idzie.

Ktoś powie, że co za ozdoby, skoro do BN ponad miesiąc? Ale Adwent zaczyna się w najbliższą niedzielę, wieniec należało więc przygotować. I w ogóle. Do BN ledwie cztery tygodnie z niewielkim hakiem, i ja naprawdę nie wiem, kiedy tu zmieścić pieczenie i zdobienie pierniczków, szykowanie ozdób na choinkę (cóż, że ubierana będzie w PL?) i makowca metrowej długości, który będzie czekał na swoją kolej w zamrażalniku. Zwłaszcza, że Młoda, jakby mało jej było trzech szkół, szkółki niedzielnej i basenu, postanowiła zapisać się jeszcze na... ale szszszzz, to tajemnica.

W tę i nazad

2011-11-21T10:05:00.000+04:00

Moskwa jest na tyle blisko, że można urwać się na imprezę rodzinną na weekend i wrócić, urlopu nie tracąc. I tak, wsiadłyśmy z Młodą w samolot w piątkowy wieczór, dopilnowałyśmy, żeby odpowiednie przysięgi zostały złożone w sobotę, i w niedzielę Młoda zasypiała w swoim moskiewskim łóżku. A raczej w moim, ale to inny temat :)

Interesująco wypadło porównanie lotnisk. Szeriemietiewo: dzika kolejka do aeroekspresu (mało, że nie udało nam się zdążyć na pierwszy, chociaż byłyśmy przed wejściem 15 minut przed odjazdem, to w drugim musiałyśmy stać), dzika kolejka przy pierwszej kontroli bezpieczeństwa, rzetelna kontrola właściwa, tętniący życiem terminal, brak wolnych miejsc siedzących przy bramkach do samolotu, mnóstwo klientów w sklepach wolnocłowych. Innymi słowy - piątek wieczór.

Chopina: cisza, spokój, delektowanie się czekoladą w Wedlu, pustki, wózki na bagaż podręczny. Niedzielne lenistwo.

Ale i tak nie lubimy z Młodą latać. Dlatego już od dawna mamy wykupione bilety kolejowe na Boże Narodzenie. I z powrotem. Choć było ciężko :)

FAQ turystyczne

2011-11-16T13:42:00.000+04:00

1. Czy Moskwa jest droga? Jest. Jest bardzo droga. Tańsze niż w Polsce są tylko: paliwo, alkohol i papierosy.
2. Gdzie w Moskwie można przenocować? W jednym z hosteli w centrum, polecanych w przewodnikach typu Lonely Planet, albo w Domu Pielgrzyma przy Katedrze katolickiej (Дом паломника - do wygooglania).
3. Gdzie jeść? Posiłek jednodaniowy z napojem w stosunkowo taniej sieciówce to koszt ok. 10 euro. Polecam sieci "Jołki Pałki" i "Mumu" (kuchnia rosyjska), wszelkie suszylnie (sushi jest tu lepsze i tańsze niż w PL), popularna jest pizzeria Il Patio, z kawiarni - Szokoładnica i sieci międzynarodowe. Z tańszych - Kroszka-Kartoszka (ziemniaki z nadzieniem), Tieriemok (bliny), liczne kebaby, zwane tu szaurmą, a zupełnie tanio - pirożki w metrze.
4. Dla wegetarian i innych takich - jeśli się uprzeć, to da się wszystko, z tym, że nie wiem gdzie :)
5. Jak się poruszać? Metrem - wszystkie ważniejsze zabytki są w pobliżu metra, należy kupić sobie kartę na 10 przejazdów, w nocy "na machacza", czyli bombiłą, czyli nieoficjalną taksówką - tylko trzeba wcześniej ustalić cenę.
6. W jakim języku gadać? W miejscach turystycznych można próbować po angielsku, zwykle z powodzeniem. Tam, gdzie są podwójne ceny dla turystów miejscowych i zagranicznych, należy stosować strategię "odin" - nie dodając żadnych innych słów - wtedy można zostać uznanym za Rosjanina :)

FAQ

2011-11-15T07:53:00.003+04:00

1. Czy Moskwa mi się podoba? Tak

2. Czy po Moskwie latają ludzie z kałachami i inni bandyci? Nie. Z kałachami lata policja, nosi je jak w Polsce pałki.

3. Czy czuję się w Moskwie bezpiecznie? Tak. Można łazić w nocy o północy w mini po centrum i nic, można spokojnie łapać bombiłę (nieoficjalną taksówkę) i też nic. Zwłaszcza z dzieckiem, ale bez dziecka też luzik.

4. Czy w Moskwie jest dużo ludzi? Tak. I to widać, słychać i czuć. A ponad połowa to nie-Rosjanie.

5. Czy Ruscy nie lubią Polaków? Nie spotkałam się z przejawami nielubienia, raczej odwrotnie, każdy stara się znaleźć wspólne ze mną korzenie ("moja ciotka miała babkę Wiśniewską z domu"). Ale generalnie mam wrażenie, że Rosjanie mają do Polaków stosunek taki, jak my do Tańzańczyków (a co mnie obchodzi ten mały kraj gdzieś w Afryce).

6. Jak się jedzie do Moskwy pociągiem? Ekstra się jedzie, tylko ciasno jest i wiza białoruska jest potrzebna. Osobiście uwielbiam pociągi. Taniej jest samochodem.

7. Samochodem??? A mafia, rekietierzy i milicja? Policja zatrzymuje za normalne naruszenia przepisów o ruchu drogowym. Np. za jazdę po pijaku i przekroczenie prędkośći. Droga z Terespola do Moskwy jest piękna, szeroka, prosta jak stół i pusta aż do obwodu Moskiewskiego (dalej zaczynają się korki). Jest bezpiecznie, paliwo jest tanie, a niektore stacje benzynowe mają schludne kible. Trasa z Warszawy zajmuje średnio 15 godzin.

8. Gdzie zapisać dziecko do szkoły? Zależy od Waszego stylu życia. Jeśli jesteście zawodowymi ekspatami i zmieniacie kraje co trzy lata, a pracodawca zapewnia edukację w pakiecie socjalnym, oddajcie do szkoły w systemie brytyjskim czy innym międzynarodowym. Jeśli przyjechaliście z polskiej firmy i do Polski zamierzacie wracać, albo chcecie mieć placówkę edukacyjną blisko domu, oddajcie do szkoły rosyjskiej - ma nieco wyższy poziom, niż polskie, ale podobny system. Polska szkoła działa tylko w systemie uzupełniającym, w piątki i soboty, i jest raczej beznadziejna.

9. Jak zapisać dziecko do przedszkola? Przedszkoli prywatnych tu prawie nie ma, a jeśli są, to dość drogie. Żeby zapisać do państwowego, trzeba porozmawiać z jego dyrektorką. Osobiście. Na pierwszą rozmowę przynieść Ptasie Mleczko, Śliwkę Nałęczowską albo Żubrówkę. Dyrektorka powie, jakie dokumenty są niezbędne dla komisji i gdzie ta komisja urzęduje.

10. W której dzielnicy mieszkać? Lokalizacja nie ma znaczenia, chociaż, gdybym mogła wybierać, w pakiecie socjalnym zamiast samochodu służbowego poprosiłabym o mieszkanie blisko okrągłej linii metra, najlepiej niedaleko stacji. Znaczenie ma typ budynku (najlepsze są stalinki w dobrym stanie i tzw. eurodomy - nowoczesne plomby). Mieszkanie ekspackie zazwyczaj ma parking i ciecia na każdej klatce schodowej.

11. Gdzie się leczyć? Służba zdrowia jest na dość wysokim poziomie, ale pracodawca w socjalu daje zawsze ubezpieczenie medyczne. I leczyć się należy tam, gdzie wskaże ubezpieczyciel. Ratowanie życia pod telefonem 03 jest bezpłatne. Do dzieci miejscowi wzywają karetki nawet, jeśli dzieciak ma normalną wirusówkę ze zwykłą wysoką gorączką. Karetka przyjedzie zawsze i nic nie kosztuje, choć jakaś gratyfikacja jest mile widziana.

12. Czy tu jest cywilizacja? Jest. Zarówno okropnie luksusowe miejsca zakupów, jak i zwykłe malle czy hipermarkety (choć możliwe, że Waszego ulubionego marketu nie ma). Są normalne usługi bankowe, normalne komórki i w ogóle - szoku cywilizacyjnego raczej nie doznacie.

13. Czy tu są Polacy? Cała masa. Spotykają się w Tinkoffie i polskiej szkole. Istnieje nawet klub przedsiębiorców. I, oczywiście, Facebook. Jest biblioteka w Instytucie Polskim. Instytut fajne imprezy robi kulturalne. I w ogóle.

14. Co tu można robić, jak mąż jest w pracy, a dziecko w szkole? Tak do końca to nie wiem, bo ja chodzę do pracy. Ale można zapisać się do centrum fitness, dużo ich jest. Można na kursy robienia lalek czy innego dekupażu. Można biegać na biegówkach i jeździć na łyżwach, miejsc temu służących jest cała masa. Można zwiedzać, zwiedzać i zwiedzać. Można zapisać się na cykle wycieczek po Galerii Trietiakowskiej czy któregokolwiek z innych licznych muzeów. A wieczorem należy skłonić męża do zacieśniania więzi rodzinnych, a samej udać się do teatru. Albo sprzedać dzieci sąsiadom i udać się tam we dwoje. Jest co oglądać...

15. Czy to prawda, że kodeks drogowy w Rosji nie istnieje? Istnieje, i nawet jest przestrzegany. Jeśli koniecznie chcecie mieć samochód służbowy, poproście o terenówkę, bo mimo przestrzegania kodeksu większy ma rację. Tu są ciągle korki, w korkach na całym świecie łatwo o nerwy i stłuczkę, a większemu jest łatwiej :) Ze względu na problemy na linii strony wypadku/ubezpieczyciel, do byle lusterka należy wezwać policję.

16. Czy przechodzenie przez ulice przypomina grę w żabę na Atari? Nie. Jak się wylezie na jezdnię, to samochody się zatrzymają. A jak się stoi przy jezdni z dzieckiem, to zatrzymają się nawet zanim się na jezdnię wylezie.

17. Co przywozić z Polski na upominki? Wspomniane w wątku przedszkolnym słodycze, wódkę i kabanosy.

Jeśli przychodzą Wam do głowy jeszcze jakieś pytania, albo udzielilibyście innych odpowiedzi, niż ja, to komentujcie!

Zasłyszane z pokoju dziecięcego 3

2011-11-14T08:32:00.009+04:00

- Młoda, a pójdziesz jutro ze mną i mamami do Dietskiego Mira*?
- Pójdę, tylko po religii i kościele.
- A na którą Mszę idziesz?
- ....
- My też, my też! To ja wezmę kucyki, a ty weź samochodziki i...
- Mama mi nie pozwala głośno się zachowywać w kościele...
- Ale my po cichutku...

Tu zainterweniowałam. Ale chyba dobrze, że dla nich to również wydarzenie towarzyskie jest...

*sieć sklepów z artykułami dla dzieci, większy odpowiednik "Smyka"

Tambowskie wilki

2011-11-13T00:05:00.002+04:00

Tambowskie wilki to podobno bezrobotni, którzy w XIX bodajże wieku dosłownie napadali na okoliczne miasta, biorąc każdą robotę za dumpingowe stawki. I prawdziwe wilki też w puszczach koło Tambowa bywały. Więc na wszelki wypadek wysiadłam z pociągu, którym jechałam niedawno, jakieś 100 km dalej, w Lipiecku.

Lipieck to wiocha. Ma kilkaset tysięcy mieszkańców, więc na rosyjskie standardy jest to wiocha. Identyczna, jak wszystkie inne wiochy z rodowodem sięgającym czasów Piotra I czy Katarzyny II. Kilka budynków z XIX wieku, kilkanaście stalinek, schwarz, mydło i powidło architektoniczne. Niedaleko lotniska - śmieszny "eco-art", znaczy dinozaur zrobiony z opon samochodowych. Piękna rzeka - Woronież. A w pobliżu - kilka interesujących klasztorów.

Prawosławni o klasztorach mówią, że to miejsce "namodlone", święte, i własna modlitwa dobrze już ubitą drogą szybciej do Pana Boga dotrze z klasztoru, niż z cerkwi domowej czy sprzed ikony w mieszkaniu. W klasztorze dobrze jest też zaopatrywać się w chleb i wodę o cudownych właściwościach (niedaleko lokalnej żeńskiej wspólnoty jest nawet specjalna "kupalnia" - drewniana chatka, w której można się rozebrać i zanurzyć w wodzie ze świętego źródła, koniecznie z głową, najlepiej trzy razy). Ponieważ to atrakcje turystyczne, sprzedają obok pamiątki.

Co charakterystyczne - święci bracia kazali mi natychmiast zakryć nieprzystojne nogi fartuchem, wydawanym na furcie (żeby nie było - spódnicę miałam równo do połowy kolan), natomiast matuszki miały mój strój w poważaniu, a składu chustek i fartuchów nie prowadziły. Zauważyłam, że w męskich zakonach prawosławnych bardzo rygorystycznie wymaga się przestrzegania dress-codu, więc jeśli nie jestescie odpowiednio odziane, a nie chcecie korzystac z wypożyczalni, to pozostaje Wam podziwianie architektury sakralnej zza murów...

Kilka kilometrów od miasta płynie też Don, dlatego w Lipieckim teatrze znów trafiłam na występ kozaków. Ale Don tutaj to strumyk niewielki, bardziej Łynę w Olsztynie przypominająca, niż mocarną rzekę z noblowskiej książki Szołochowa...

Ogólnie - prowincja rosyjska jest nudna, nawet malownicza nie jest, tylko nudna po prostu :)

Outsorcing

2011-11-10T23:56:00.000+04:00

Lubicie zlecać innym wkurzające Was zadania?

Bo ja bardzo.

W Moskwie nie mogę mieć pani do sprzątania - po pierwsze, nie znam nikogo, kto by mi takową polecił, po drugie, raczej mnie na nią tutaj nie stać. Kupiłam sobie więc sprytny robocik, który za mnie odkurza i myje podłogę, kiedy nie ma mnie w domu (kosztował niewiele więcej od zwykłego odkurzacza ze średniej półki).

Herbaty mi się robić nie chce - robi mi ją dzieciak.

Zmywarka to jedna z moich najlepszych przyjaciółek :P Szkoda, że została w Warszawie.

Ale najbardziej podoba mi się supermarket internetowy. Ceny ma nieco wyższe, niż w sklepie wielkopowierzchniowym, no i za dostawę płacę równowartość aż 15 złotych. Ale nie zdarzyło mi się kupić mniej, niż 30 kg, i nie bardzo wyobrażam sobie dźwigania tego we własnych rękach nawet z samochodu (którego w Moskwie nie mam). Nie stoję w korkach, nie stoję w kolejkach, nie dojeżdżam, nie wychodzę na ohydny mokry śnieg, który przenikliwe wietrzysko zawiewa mi pod czapkę. Ktoś za mnie obchodzi wszystkie półki magazynu, ktoś pakuje w bezpłatne foliówki, doskonale pasujące zamiast worków do mojego kosza na śmieci, ktoś wnosi mi to na moje naste piętro.

Uwielbiam ich, nawet kiedy się spóźniają godzinę, jak dzisiaj :)

Pierwszy śnieg

2011-11-08T22:31:00.000+04:00

W Warszawie dziś 12 stopni. Ale ja już nie jestem w Warszawie, w związku z czym Młoda wyszła dziś na sanki.
A co!

Moje miasto, a w nim... ulice pozamykane

2011-11-01T23:52:00.000+04:00

Ja jestem element napływowy, co mu słoma z butów i tak dalej, ale męża mam warszawiaka z babki prababki, patriotę lokalnego i zawodowca (bez afiliacji), więc zakochując się w mężu, w stolycy też się zakochałam.

W Warszawie jestem w domu.

A że bywam w nim rzadko, to...

to zauważam zmiany. Czuję się tak, jakbym oglądała filmy z życia roślin, te, w których kamera robi jedno ujęcie co kilka godzin. Tym razem zmian jest mnóstwo, i dają przedsmak tego, co czeka mnie po powrocie. I nawet trochę mi głupio, że na ten trudny okres zwiałam. Most rośnie, więc ulice pozamykane. Przejazd kolejowy, na którym roku pewnego spędzałam kilka razy w tygodniu nawet i dwa kwadranse, zamienia się w elegancki wiadukt (a przecież tam prywatne posesje i w ogóle niedasię), ale ... ulice pozamykane. Trasa Toruńska zamyka się w kosmicznych tunelach napowietrznych, i znów - ulice pozamykane. A jak się funkcjonuje bez Świętokrzyskiej, bez Królewskiej, bez Śpiących?

Wiecie co? Boże Narodzenie też spędzę w Warszawie. Jak ja do tego tęskniłam...

Zmiana czasu

2011-10-31T21:59:00.000+04:00

Zmiany czasu w Rosji w tym roku nie było i przez czas jakiś nie będzie. Nie wiem, czy to dobrze, bo teraz mogę sobie z małżonkiem najwyżej w weekendy pogadać - kiedy on wraca z pracy, ja już śpię.

Za to zabawnie mieszka się w Polsce wg czasu moskiewskiego. Młoda, na ten przykład, wstaje radośnie o 5 rano, za to zasypia najpóźniej o 19.00. Utrudnia nam to nieco życie towarzyskie, z drugiej strony, ileż to rzeczy można o poranku zrobić! I robi się je, bo galerie handlowe, banki i punkty usług o śmiesznie niskich cenach nieczynne jeszcze...

Przerwa urlopowa

2011-10-28T11:08:00.000+04:00

W Rosji zaczynają się szkolne ferie jesienne, więc wywożę dzieciaka do PL.
Ogłaszam więc niniejszym przerwę urlopową :)

Tusza a wymagania

2011-10-24T07:47:00.003+04:00

- Wiesz co, mamusiu, nasza siostra od religii jest bardzo miła, chociaż trochę wymagająca. Ale milusia jest. Bo ona jest trochę okrąglutka, okrąglutcy ludzie są mili. Babcia jest szczupła i jest surowa, ty jesteś szczupła i jesteś surowa, moja wychowawczyni jest szczupła i surowa, a pani od solfeżu to wiesz, to ona jest szkieletorem!!!

Dźwięki muzyki

2011-10-23T08:34:00.004+04:00

Dźwięki muzyki to bardzo znany film, ekranizacja równie znanego musicalu. Spółka Stage Entertainment, działająca m.in. w Rosji i wystawiająca międzynarodowe superprodukcje na scenie Moskiewskiego Pałacu Młodzieży, przygotowała rosyjską edycję musicalu. Niezmiernie, naszym skromnym zdaniem, udaną.

Można to chyba nazwać formatem - sprawdziło się wszędzie na świecie, to i tu się sprawdzi. Niech będzie format, niech będzie powtarzalny do bólu, jak McDonald, nam się podobało. I nie tylko nam - część olbrzymiej widowni Pałacu wstała, nagradzając aktorów owacją na stojąco.

Kiedy kilka miesięcy temu rozpoczęto kampanię reklamową musicalu, nie było jeszcze obsady - ogłoszono dopiero casting. No, ale gdzie jak gdzie, a w Moskwie nie brakuje dobrych głosów i znakomitych aktorów.

Bilety nabyłyśmy ze sporym wyprzedzeniem, bo są drogie - a tańsze miejsca szybko się kończą. No i pech chciał, że Młoda obudziła się w piątek z gorączką. Nakarmiłam dziecię homeopatią, w którą nie wierzę, paracetamolem, w który wierzę, ale działa wszak tylko objawowo, i kazałam wyzdrowieć do soboty.

Dziecię wyzdrowiało. Przynajmniej na tyle, żeby skorzystać z biletów, bo uczciwie starałyśmy się wcisnąć je komuś innemu, obdzwoniwszy wszystkich sąsiadów i zagadawszy do wszystkich mam z polskiej szkoły.

Dziecię jednak obudziło się w sobotę chłodniutkie i głodniutkie, pochłonęło górę jedzenia na śniadanie i radośnie zaczęło nucić ten motyw:

Więc z prawie czystym sumieniem - poszłyśmy do teatru :)

Zasłyszane z pokoju dziecięcego 2

2011-10-22T07:56:00.029+04:00

Tym razem między pokojem i kuchnią. Do Anarchistki przyszedł kumpel, wcześniej wymienili przez telefon wyznania miłości (oboje się nudzili jak mopsy i zastanawiali, co by tu zrobić, żeby nie odrabiać pracy domowej). Z kumplem zgodnie konstruowali coś z lego, dokonawszy uprzednio podziału funkcjonalnego klocków. Później Anarchistka zgłodniała i poszła robić kanapki.

- Młoda, mogę to? - doniosło się z pokoju.
Milczenie.
- Młoda, mogę to?
Słyszę odgłosy krojenia chleba.
- Młodaaaa, mogę to?
Trzaśnięcie lodówką, kroki. - Co?
- No to!
- Nie! - kroki, otwieranie lodówki.
- Młoda, mogę to?
Trzaśniecie lodówką, kroki. - Co?
- To.
- Możesz. - kroki, otwieranie lodówki.
- Młoda, mogę to?
Trzaśnięcie lodówką, kroki. - COOOO?
- Ale dlaczego jesteś zdenerwowana?

Kwintesencja stosunków damsko-męskich...

O Rosji zupełnie inaczej

2011-10-21T08:05:00.028+04:00

Co jakiś czas przeglądam internet w poszukiwaniu innych polskojęzycznych blogów o Rosji. Niedawno znalazłam ten. Podałam go zresztą w linkowni, nie w Towarzystwie Moskiewskiej Adoracji, bo nie o Moskwie jest i nie adoruje, ale jest bardzo ciekawy.

Z autorką bym się pewnie nie zaprzyjaźniła - choć może nie powinnam tak sądzić na podstawie kilku postów (a jest ich, niestety, tylko kilka). Blog jednak zdaje się sugerować jakąś ewolucję światopoglądową (czy Rosjopoglądową), i myślę, że byłby znakomitym przykładem na to, że zaczynamy doceniać coś - w tym przypadku trochę inny świat - w miarę poznawania tego czegoś.

Jedzie (i tu nie piszę o autorce) do Rosji ktoś, kto ma o niej bardzo konkretne wyobrażenie (Rosja to ZUO). Po tygodniu wróci utwierdzony w swoim przekonaniu, bo znajdzie mnóstwo dowodów na ZUO. Ale po miesiącu być może jakieś światło przez jego ciemne okulary się przebije, a po pół roku zostanie rusofilem...

Jeśli tylko delikwent nie przebywał w placówce zamkniętej - to znacie kogoś, kto miał inaczej?

O trzech świnkach, dwóch myśliwych i jednym wilku

2011-10-20T08:14:00.000+04:00

o tym właśnie było przedstawienie, na które wybraliśmy się z Młodą baaardzo daleko, prawie do MKADu. Oczekiwałam tam normalnych ohydnych 15-piętrowców, a Izmajłowo okazało się dzielnicą wybitnie parkową (i nie tylko ze względu na sąsiedztwo olbrzymiego kompleksu leśno-parkowego). Okolice stacji Pierwomajskaja przypominały troszkę Nową Hutę, z niewysokimi, dwu-czteropiętrowymi jasnożółtymi domami przyozdobionymi półkolumnami jońskimi i innymi detalami charakterystycznymi dla lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Trawniki pokrywały złociste dywany z liści opadających z gęsto posadzonych klonów, i nawet ceglaste klockowate plomby powstawiane tu i ówdzie tuż przed moim pojawieniem się na świat nie rzucały się straszliwie w oczy. Ani drapacz chmur, który ktoś machnął na środku ulicy, w nosie mając wszelkie założenia urbanistyczne.

W jednym z takich niewielkich starych domów, pełniącym chyba z założenia funkcje publiczne, bo parterowym - mógł to być sklep, albo żłobek czy przedszkole, małe i kameralne - mieści się teatr, również mały i kameralny. Założony został 10 lat temu przez jednego z aktorów znanego teatru Obrazcowa, i jest o wiele przyjemniejszym miejscem. Z klaustrofobicznego hallu (a raczej pomieszczonka, mieszczącego kasę połączoną z szatnią, a także rodzaj poczekalni dentystycznej czy bankowej z kredkami i zabawkami) wchodzi się bezpośrednio na skromną widownię. Samodzielne dzieciaki siadają same z przodu, mniej samodzielne u rodziców na kolanach na środku, dorośli z tyłu. Wszyscy są mili, uważni i traktują gości bardzo indywidualnie.

A potem na scenę wychodzi pan we fraku i pod muchą, i zaczyna opowiadać o spektaklu. I najmłodszym maluchom przedstawia wilka. Bo wilk przecież wcale nie jest straszny, zrobiony jest ze szmatek, wypchany watą i ma włosy z najzwyklejszej na świecie szczotki do podłogi. A oczy mu się ruszają, bo animator naciska na dźwignię schowaną w środku. Lalkę można pogłaskać, obejrzeć, a najodważniejsi mogą jej rękę włożyć do pyska, sami albo z mamą...

Młoda patrzyła na to z pełnym wyższości politowaniem. Ale kiedy akcja się zaczęła - wciągnęła się. Podobało jej się. Najpierw oszukiwała wilka, że nie było prosiaczków, potem oszukiwała myśliwych, że nie było wilka - bo wilk okazał się bardzo sympatycznym bohaterem... Szkoda, że nie znałyśmy tego teatru dwa lata temu - na pewno odwiedzałybyśmy go dość często.

(zdjęcie teatru ze strony tk-albatros.ru)

Zasłyszane z pokoju dziecięcego

2011-10-19T08:52:00.000+04:00

- Ja, mimo że mam aż 6 lat, lubię być małą dziewczynką.
- A ja nie znoszę! Ani małą, ani dziewczynką! Chodź, pobawimy się lepiej w szkołę.
- Dobra. No to ile to będzie nieskończoność dodać jeden?
- Eee tam, to łatwe. To dalej będzie nieskończoność... Zupełnie tak, jakbyś dodała zero, tylko trochę inaczej, bo będzie o jeden więcej. Ciekawe, czy zero to jest nieskończoność. Zero to jest przecież nic, to jak może być nieskończonością? Mamaaaaaa!

Dyplomatycznie udałam, że nie słyszę. Nie mam pojęcia, jak się ma zero do pojęcia nieskończoności.
Moje dziecko wspominało, że matematyka jest jej ulubionym przedmiotem, ale żeby aż tak?

Podziemne życie katedry moskiewskiej

2011-10-18T08:28:00.056+04:00

Do kościoła chadzałam w niedziele, ograniczając się do Mszy św.- czasem tej o 8.30, czasem o 13.00, a czasami wybierałam którąś z rosyjskich. Zdarzyło mi się być na koncercie organowym, albo na procesji - trzy rundki dookoła świątyni, w obrębie ogrodzenia, wzdłuż Domu Pielgrzyma (polecam: tanie, schludne noclegi praktycznie w centrum). Widziałam ogłoszenia o Mszy angielskiej w dolnej kaplicy, ale nie przyszło mi w życiu do głowy do tej kaplicy zejść.

Aż do niedawna.

Mam dziecko komunijne. Do drugiej klasy szkoły polskiej chodzi? Chodzi. No to do Komunii też może, a zależy mi na sakramencie w Moskwie - bo w naszej warszawskiej parafii będzie ponad tysiąc dzieci, a tu - zaledwie kilkoro.

Nieważne, mam dziecko komunijne. A dla dzieci komunijnych katecheza nie jest prowadzona w szkole, tylko w salce, jak za moich dawnych czasów. Salka zaś mieści się w podziemiach katedry.

Nie podejrzewałam o istnieniu równie niezwykłego miejsca.

Podziemia katedry, kojarzące się z mrocznymi piwnicami i ewentualnie miejscem pochówku, w Moskwie tętnią życiem. Odbywa się tam nie tylko przygotowanie do wszelkich sakramentów, również dla dorosłych, ale i próby znakomitego chóru (jak oni pięknie śpiewają - komentowali przyszli komunikanci), nabożeństwa innych rytów (np. katolików koreańskich czy gruzińskich) czy w rzadkich językach. Prowadzone są wystawy, np. rewelacyjnych zdjęć dotyczących historii świątyni, urządzane są święta parafialne, wspólnotowe czy tutejszych mniejszości narodowych. Kursanci uczą się polskiego i włoskiego. Oprócz figurek świętych i pianina stoi tam... stół z piłkarzykami. Zawsze tam gwarno i wesoło.

(zdjęcie ze strony http://www.catedra.ru)

Katedrę konsekrowano po raz pierwszy w grudniu 1911 roku. W 1935 władze zabrały część kościelnego ogrodu i wybudowały tam szkołę, a trzy lata później zamknęły kościół i urządziły w nim hotel robotniczy. Podczas wojny zniszczono wieżyczki nad wejściem, a później zwieńczenie kopuły. W połowie lat siedemdziesiątych niszczejący budynek miał być przekazany pod salę organową, z planów jednak nic nie wyszło. W grudniu 1990 roku na schodach kościoła odprawiono pierwszą od dziesięcioleci Mszę św., a sześć lat później udało się całkowicie odzyskać katedrę.

Niedawno uroczyście obchodziła swoje stulecie.

Czysty zysk

2011-10-17T09:31:00.000+04:00

Młoda dawno już w teatrze nie była, a ze względu na jej weekendowe zajęcia, dość trudno nam wybrać się na coś dla dzieci. Tym większa była moja radość, kiedy odkryłam, że bajkę o zaczarowanym pierścionku grają o godzinie 18 w Teatrze Historyczno-Etnograficznym.

Teatr jest na zadupiu. Na straszliwym zadupiu. Jechałyśmy tam dobrze ponad godzinę. I co się okazało?

Że ticketland.ru, z którego zawsze korzystam, zamawiając bilety, pomerdał spektakle, i bajka, owszem, była, ale o 12, kiedy Młoda trenowała pływanie, a teraz będzie koncert dla dorosłych. Pieśni ludowych.

Mocno byłyśmy rozczarowane, ale zachęcano nas bardzo serdecznie, poczęstowano pyszną herbatą (nie w ramach przekupstwa, tylko wszystkich widzów pojono), podarowano bezpłatne zaproszenie na dowolny spektakl w tym sezonie... i fajny koncert obejrzałam (Młoda jakoś wytrzymała i chyba nawet jej się podobało). Mimo, że sala świeciła pustkami - pewnie więcej było takich źle poinformowanych - zespół nie szczędził sił.

Czysty zysk...

(zdjęcie ze strony http://mgiet.ru/)

Prezentacja iPhone 5

2011-10-16T08:03:00.000+04:00

Dopiero 10 dni temu okazało się, że na iPhone 5 trzeba będzie poczekać. Przynajmniej w Europie. Bo na Dworcu Białoruskim w Moskwie dostępny jest od ponad dwóch tygodni...

Kozacy znad Donu

2011-10-15T09:20:00.015+04:00

Moi Goście (a przynajmniej Gościówa) chcieli zobaczyć balet. Do Teatru Wielkiego ciężko zdobyć bilety, poza tym drogie są jak jasny gwint, a dużą scenę otwierają dopiero za dwa tygodnie. W Stanisławskim akurat był tydzień opery francuskiej, wszelkie balety dla turystów skończyły się razem z latem. Grano Esmeraldę w Pałacu Kremlowskim, ale ja za Pałacem nie przepadam, bo i sala za duża, więc atmosfery nie ma, i zespół nudnawy. Namówiłam więc Gości na coś równie turystycznego, a weselszego chyba i łatwiejszego w odbiorze dla nieprzygotowanych: zespół Kozaków Dońskich, którzy przyjechali do Moskiewskiego Domu Muzyki z występami. MDM to bardzo nowoczesna sala koncertowa, a Kozacy tańczą tak:

Chyba nam się podobało...

Wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny!

2011-10-14T10:55:00.004+04:00

I znów dwie Blondynki i Facet z Plecakiem, owiani subtelnym aromatem omula wędzonego na zimno, którego osiem sztuk mieliśmy w bagażu (ciekawe, czemu wszyscy się od nas odsuwali), znaleźli się na irkuckim lotnisku. Prócz omula nabyliśmy byli pluszowe foczki (nerpy mieszkają w Bajkale) i tak zaopatrzeni zajęliśmy miejsca w Airbusie. Zdechli byliśmy niemożebnie, ale też pewien niedosyt pozostał: chciałoby się obejrzeć półwysep Święty Nos (poza sezonem jednak musielibyśmy dreptać 30 km z buta albo łapać płatnego stopa, pod warunkiem, że uda nam się jakiś samochód trafić), chiałoby się zobaczyć jezioro skute lodem, Bajkał północny też podobno robi wrażenie.
Chcemy tam wrócić.
Może z Ułan-Ude ruszymy do Ułan-Bator?
Potrzeba jeszcze trochę urlopu i jeszcze trochę pieniędzy. Choć cała wyprawa - przeloty, wizy, pięć dni na Bajkale i trzy w Moskwie - kosztowała jakieś 3-4 tysiące od osoby, w zależności od trafienia w LOTowską promocję.
Egipt all inclusive pewnie jest tańszy.
Ale czy kiedykolwiek spaliście w Syberii Wschodniej pod namiotem? Z takim widokiem?

Dzięki Ci, Panie, za tę wyprawę!

Krugobajkałka

2011-10-13T08:24:00.046+04:00

Od Krugobajkałki warto chyba zaczynać przygodę z Bajkałem, a nie kończyć ją. Zblazowani już byliśmy dzikim pięknem Olchonu, zaprawieni w bojach z brakiem cywilizacji, a zorganizowana wycieczka z przewodnikiem w luksusowym szynobusie z biotoaletą wydała nam się szczytem rozpusty, niegodnym prawdziwego backpackera. Napisano tak zresztą w tym miejscu :) O wiele przyjemniej byłoby skorzystać z matany, czyli tutejszego pociągu podmiejskiego, przemierzać tunele na piechotę i przenocować w jednej z wiosek lub baz turystycznych pod namiotem. I pewnie byłoby taniej... Zostawiliśmy jednak nasze przemoknięte jednorazowe igloo Pani ze Stacji Meteo, a wycieczka wykupiona była jeszcze w Moskwie.

Krugobajkalska kolej żelazna jest majstersztykiem inżynierii lądowej, i stanowiła niegdyś klamrę łączącą dwa odcinki Transsibu - ten kończący się w Irkucku i ten zaczynający się w Ułan-Ude. Dzięki niej pociągi nie musiały już pokonywać Bajkału promem - sprowadzonym z Wielkiej Brytanii lodołamaczem, i prowadzenie wojny rosyjsko-japońskiej było znacznie łatwiejsze. Był to ostatni fragment wielkiego szlaku, i fragment niezwykle trudny do zrealizowania: 41 tuneli, 16 galerii kamiennych, 3 galerie z żelazobetonu, 248 mostów i wiaduktów, 268 ścianek oporowych. Obecnie ogółem 172 zabytki architektury...

Zabytek zabytkiem, ale Związek Radziecki potrzebował prądu, a Angara jest rzeką mocarną. Budowa hydroelektrowni i zapory spowodowała zatopienie odcinka od Irkucka do Bajkału, tory puszczono w innym miejscu, wykorzystując bardziej nowoczesne technologie. Krugobajkałkę, która zdążyła posłużyć zaledwie pół wieku, pozostawiono dla potomnych. Prowadzone są starania o wciągnięcie jej na listę UNESCO.

Irkuck

2011-10-12T08:36:00.004+04:00

Irkuck to wiocha z prawie 600 000 mieszkańców. Wiocha ma dwie główne ulice, główniejsza to, oczywiście, Lenina, druga - Marksa, a ich skrzyżowanie stanowi centrum miasta. Irkuck, jak każde miasto rosyjskie, ma cyrk i co najmniej kilka teatrów, ma też trochę muzeów i aż trzy placówki dyplomatyczne: chińską, mongolską i... polską. Polacy, zsyłani tu w dużych ilościach po powstaniach, przyczynili się znacznie do rozwoju miasta i rozkwitu tutejszej nauki, prowadzili m.in. zaawansowane badania flory, fauny, geologii i hydrologii Bajkału i jego okolic.

W przewodnikach chwalona jest drewniana zabudowa miasta. Khmm, starówkę sobie dopiero budują, a główne ulice są normalne, z dominacją socklasyzyzmu w skromniejszym wydaniu. Drewna widzieliśmy tak naprawdę bardzo mało, i nawet cerkwie są jakieś takie zwyczajne. Jest też kościół, meczet i synagoga.

Prawdopodobnie warto obejrzeć zaporę na Angarze, leżącą dwa kilometry od miasta, ale ze względu na opiekę nad Walijczykiem (który, NB, o 5 rano wsiadł był w pociąg do Władywostoku, nie tylko nam nie podziękowawszy, ale nawet nie pożegnawszy... może mu było przykro, że się z niego nabijałam) i ogólne zmęczenie materiału nie udało nam się tego zrobić.

Co do noclegów: mieliśmy zatrzymać się w irkutskhostel.ru, ale ostatecznie wylądowaliśmy w polecanym w Lonely Planet Baikalerze. Doskonale zamaskowane schronisko w ścisłym centrum. Trzypokojowe mieszkanie, 6 łózek piętrowych i dwa zwykłe, kuchnia, łazienka, recepcja i hall z pralką i ogólnodostępnym laptopem. Klimaty międzynarodowe, bez bratania się. Kamienica bardziej taka ohydna, ale ogólnie warunki dobre. Zwłaszcza po Olchonie. Kiedy Facet z Plecakiem zobaczył normalny wucet, na którym można usiąść, i prysznic z gorącą wodą, nie posiadał się ze szczęścia. Blondynki zresztą też...

James the Chicken

2011-10-11T08:10:00.076+04:00

Na Olchonie spędzaliśmy tylko kilka dni, bo czekała na nas w Irkucku Krugobajkałka. Wsiedliśmy więc znów do marszrutki (bilety na nią kupić można było wyłącznie - no jak myślicie - u Nikity - i były o 60 rubli droższe, niż w tę stronę), i z pewnym zdziwieniem spotkaliśmy w niej Walijczyka. Miał na imię James, i poprzedniego wieczoru skarżył się na wioskowe psy, jeden z których złapał go za nogę. James, jak typowy przedstawiciel swojej nacji, zachowywał flegmatyczny spokój w relacji, wynikało więc z niej, że psy nie były ogólnie agresywnie, tylko raczej rozentuzjazmowane babunią, która poganiała krowy, i James capnięty został z radości. Tłumaczył, że ma tylko siniaka na łydce.

Po pewnym czasie zaczął jednak zadawać dziwne pytania.

Na przykład: "a co wy wiecie o wściekliźnie?"

A potem "a w którym schronisku mieszkacie?"

A potem skonstatował w zamyśleniu: "Chyba powinienem jednak pokazać nogę lekarzowi".

Mieszkaliśmy w innym schronisku, więc pożegnaliśmy się z nim ładnie na dworcu autobusowym w Irkucku, wsadziwszy uprzednio w tramwaj, jadący w złym kierunku, i udaliśmy się szukać naszego noclegu. Okazało się jednakowoż, że mimo wcześniejszych zapewnień, że poza sezonem mają zawsze wolne miejsce, tego dnia akurtat wolnych miejsc nie było. I poradzono nam hostel w centrum.

Jakaż była nasza radość, kiedy na miejscu spotkaliśmy... Walijczyka.

Ale za to jak James się ucieszył! "Ana, Ana, pojedź ze mną do szpitala, prooooooszę, no przecież ja się tam nie dogadam!".
Podobno moja mina była bezcenna.
Zwłaszcza, że James zamierzał wyruszyć natychmiast - a ja zdążyłam tylko zrzucić plecak w przedpokoju schroniska, byłam głodna i brudna.
Izba przyjęć (a raczej trawmpunkt - czyli opatrunki, złamania etc.) w Irkuckim szpitalu nr 3 nie różniła się zbytnio od podobnego przybytku w polskich szpitalach powiatowych. Bieda aż piszczała, ale było czysto i profesjonalnie. Przed nami były tylko dwie osoby, a korytarzem przechodzili tylko ludzie z wiertarkami i glazurą :)
Lekarz spojrzał lekko kpiąco na "ranę", której nie trzeba było traktować nawet wodą utlenioną. A potem stwierdził, że na wypadek, gdyby ten pies był pierwszym wściekłym psem na Olchonie od blisko pół wieku, należy obcego obywatela zaszczepić na wściekliznę. I tężec przy okazji. Aby uniknąć skandalu międzynarodowego. James zzieleniał.
Trzeba było biedaczka trzymać za rączkę (a nawet obie rączki), bo uniemożliwiał pielęgniarce czynienie jej powinności. Potem dostał rozpiskę dotyczącą kolejnych dawek, a potem zasugerowano nam, że jak bardzo chcemy, to możemy zapłacić. Nie umiałam tej sugestii wyjaśnić biednemu Walijczykowi, więc lekarz musiał się obejść bez dodatkowego wynagrodzenia....

Jurta mongolska

2011-10-10T08:15:00.075+04:00

Kolejną noc znów spędziliśmy w namiocie, nie bacząc na gwałtowne załamanie pogody. Deszczyk, stukający delikatnie o brezentowe ścianki, zamienił się w ulewę, która skłoniła nawet Panią ze Stacji Meteo do odwiedzenia naszego schronienia w środku nocy i zaoferowania nam szopy. Ponieważ jednak byliśmy już zagrzebani w puchowe śpiwory, druga Blondynka miała kołdrę, pożyczoną od Latającego Holendra, a na zewnątrz zimno było jak cholera, podziękowaliśmy Pani za troskę.

Rano (no, umówmy się, 11 to jeszcze jest rano) wylaliśmy wodę z namiotu i zaczęliśmy wyżymać kurtki, służące nam za poduszki. To znaczy zrobiły to Blondynki, bo dobytek Faceta z Plecakiem, nie wiem, jakim cudem, pozostał suchy. Mokre były za to również nasze czapki, rękawiczki, ciepłe chusty, częściowo zawartość plecaków, mój śpiwór i kołdra Holendra.

Druga Blondynka, śpiąca w środku, więc najsuchsza i najcieplejsza, mimo mocno wilgotnej kołdry, sugerowała pozostanie w namiocie jeszcze przez ostatnią noc naszego pobytu na Olchonie. Facet z Plecakiem miał jednak ten kpiący błysk w oku, który skłonił mnie do udania się do Nikitowej recepcji i zapytanie o wolne miejsca. Wolne miejsca były. Na przykład w jurcie mongolskiej, albo przynajmniej przypominającej mongolską, z wygodnymi łóżkami, pościelą, metalową umywalką z dużym rezerwuarem, i - co najważniejsze - z dwiema farelkami!

Rozwiesiliśmy więc nasze ubrania i śpiwory na elementach konstrukcyjnych jurty i, założywszy na siebie to, co było najmniej mokre, poszliśmy szukać plaży z pocztówek mórz południowych, którą dojrzeliśmy poprzedniego dnia. Plażę znaleźliśmy i postanowiliśmy ją wykorzystać zgodnie z przeznaczeniem. Temperatura powietrza wynosiła ok. 8 stopni, temperatura wody ok. 5, uczucie hipotermii - niezapomniane.

Kupiliśmy sobie w sklepie wędzone omule i prąd do herbaty i po takim posiłku udaliśmy się do bani - tym razem legalnie i bezpłatnie, jako goście Nikity. A z bani na kolację. W kantynie siedziało stado Francuzów, znajomi niemieckojęzyczni, Walijczyk i Holender, i cała masa Chińczyków. Później przyszedł przesympatyczny dziadzio, grający na akordeonie, a później Facet od Plecaka skoczył do jurty po prąd i poczęstowaliśmy Holendra, bo bardzo nas ciekawiło, jak nauczył się tak dobrze mówić po rosyjsku (słyszeliśmy podczas wycieczki). "You're Polish?" - ucieszył się Holender. "Bardżo dobsze znam Polszkę. Moim ulubionym pisarzem jest Witkacy. Przeczytałem wszystko Witkacego, lubię jego poziom absurdu" - minęło dobrych kilka sekund, nim zebraliśmy szczęki z podłogi.

I tak siedzieliśmy sobie w kantynie u Nikity, pijąc herbatkę, dzieląc się wódką i rozmawiając z Holendrem o podróżach, stanie wojennym i literaturze polskiej. A przy sąsiednim stoliku towarzystwo backpackerskie wymieniało się wrażeniami z podróży koleją transsyberyjskiej i piło za przyjaźń między narodami.

Rosyjska bania

2011-10-09T08:03:00.003+04:00

Wstyd się przyznać, ale w życiu w bani nie byłam. Nie mówiąc o drugiej Blondynce. Facet z plecakiem był tajemniczy. Wiedziałam mniej-więcej, jak taka bania wygląda, i moje przewidywania się spełniły, szoku kulturowego nie doznaliśmy. U Nikity płatna bania niewiele się różni od bezpłatnej, poza tym, że mogliśmy siedzieć w niej całą godzinę. Na początku wydawało nam się to czasem zbyt długim, potem - zbyt krótkim... Co nie zmieniło zresztą faktu, że porządne, cywilizowane mycie się to tam raczej nie jest możliwe...

Bania składa się z priedbannika, w którym jest stół i ławeczki - można tam się rozebrać, a później wypić np. kwasu albo piwka. Potem jest mylnia, albo mojecznaja, gdzie stoją beczki z wodą (zimną!) i cebrzyki. A potem sama bania, opalana na biało, tzn. piec zaopatrzony jest w komin, i to miejsce przypomina już "normalne" sauny parowe spotykane w europejskich spa. I człek, rozgrzany i spocony po wyjściu polewa się ku większej przyjemności wodą z cebrzyka.

Za pierwszym razem przyjemność była wątpliwa. Za drugim było lepiej, a za piątym odważyłam się nie tylko polać, ale i namydlić, spłukać pianę i umyć włosy. Potem, niestety, skończył nam się czas :(

Ale podczas naszego drugiego seansu w bani, tym razem legalnego, polewanie się było już prawdziwą rozkoszą....

Przylądek Choboj

2011-10-08T07:48:00.008+04:00

Skoro Facet z Plecakiem jest twardy, to my też będziemy twarde! - postanowiły Blondynki i dokonały wieczornych ablucji przy pomocy lodowatej wody i chusteczek nawilżanych do pielęgnacji niemowląt.

A po śniadaniu w międzynarodowym towarzystwie (reklama w Lonely Planet robi swoje) wsiedliśmy do kolejnej marszrutki: busik w wojskowych barwach na podwoziu UAZa, Niemiec, Walijczyk, Latający Holender, Chinka, paru Rosjan i my.

"To wy śpicie w tym namiocie na klifie?" - dopytywali się współtowarzysze, dziwiąc się, że nie zmarzliśmy. Udawaliśmy twardzieli, tak jakby druga Blondynka nie szczękała zębami przez pół nocy w zbyt cienkim śpiworze, i utyskiwaliśmy tylko na brak dostępu do bani. Potem jednak przestaliśmy utyskiwać, bo kierowca marszrutki był też naszym Przewodnikiem i opowiadał arcyciekawe rzeczy, motywowany dodatkowo przez Latającego Holendra.

Usłyszeliśmy więc historie Buriatów, Rosjan i zesłańców, dowiedzieliśmy się, że autochtoni żywią się głównie mięsem, i dopiero ludność napływowa nauczyła ich sadzić ziemniaki, że istniało tu kilkanaście wiosek rybackich, w których dziś ostało się po jednej, góra dwie rodziny, bo kto żyw, daje nogę do Irkucka i cywilizacji. Że studnia głębinowa kosztuje 100 000 rubli i nawet Nikity na nią nie stać, więc wozi się wodę beczkowozami z Bajkału. Że prąd jest od sześciu lat, a wcześniej był generator dieslowy, włączany na kilka godzin dziennie. Że porządku na wyspie pilnuje jeden policjant. Że jest sucho i wietrznie, więc jest mało drzew, a tutejsza tajga składa się głównie z modrzewi. Że jeśli czegoś jest mało, to jest to święte, dlatego na drzewach wiaże się wstążki, i stawia się wstążkowe słupy przy ważniejszych skałach. Że przy świętym lub niebezpiecznym miejscu należy się zatrzymać, zwolnić, złożyć ofiarę z żółtych monet, podzielić się z duchami jedzeniem, skropić ziemię wódką. Ale - uspokajał Przewodnik - jeśli turysta nie wie, co należy czynić, albo w innego Boga wierzy, to duchy się nie obrażą, tolerancyjne są.

Przewodnik zatrzymywał się w kilku miejscach, opowiadał legendy o trzech synach szamana, którzy go nie usłuchali i zostali zaklęci w kamień, o skale w kształcie serca, na której próbują szczęścia pary starające się o dziecko (a jeśli im się nie uda, to niedoszły ojciec prosi o pomoc przyjaciela - jeśli i ten nie pomoże, można wziąć sobie nową żonę).

A potem wypuścił nas w najdalej na północ wysuniętym punkcie wyspy - na przylądku Choboj - i kazał spacerować przez godzinę, bo tyle potrzebuje czasu, żeby przygotować nam obiad.

Godzina minęła bardzo szybko, a na polanie wśród złocistych modrzewi czekało na nas iście królewskie jedzenie: ucha z omula (ryba bajkalska) z kociołka, podana w metalowych miskach, chleb z serem i pomidory. I herbata z osmalonego czajnika z miętowymi pierniczkami. Przewodnik śmiał się, że co poniektórzy pewnie pierwszy raz w życiu widzą rybę z ośćmi, ale wsunęlismy wszystko błyskawicznie. A później zapakowano nas do samochodu i wyruszyliśmy w powrotną drogę, a raczej powrotne bezdroże. Bo na północ od Chużyru, jak mówił Przewodnik, nie ma dróg, są tylko kierunki. Więc UAZy 4x4 tam się najlepiej sprawdzają - zero elektroniki, a serwisuje się je tymi ręcami. Bo jeśli do Irkucka wozić, to się biznes przestaje opylać...

Latający Holender, odporny na wrażenia przypominające kolejkę górską w wesołym miasteczku, dopytywał jeszcze o połów na Bajkale, i usłyszał znamienne "nielzia, no niemnożko możno", i że irkucka straż przybrzeżna, w odróżnieniu od buriackiej, jest "lojalna".

A ciężko zdziwionemu Waliczykowi wręczyliśmy juz przy bazie Nikity 500 rubli i kazaliśmy zamówić banię na godzinę. Walijczyk nie zrozumiał, na czym polega finezja naszego planu, ale prośbę wykonał. Nie wiedzieliśmy jeszcze, w co się pakujemy, wiążąc się z Walijczykiem... ale przynajmniej mogliśmy się umyć.

Ups

2011-10-07T08:51:00.001+04:00

Obejrzeliśmy lokalną Cywilizację. To znaczy, jej brak - w wiosce Chużyr prąd jest dopiero od sześciu lat, kanalizacji i wodociągów nie ma, o takich cudach jak bankomat i kantor nie wspominając. Zaopatrzyliśmy się w lokalne napitki (no dobra - ogólnorosyjskie, bo lokalna była tylko wódka, a nie chcieliśmy zaczynać pobytu od pijaństwa), zrobiliśmy pierwsze Dużo Zdjęć.

Pogoda była super, poza tym, że nieco kielecka, o czym już wspomniałam byłam w poprzednim poście. Skakaliśmy jak dzieci po ścieżkach, wykrzykując co chwila "jak tu pięknie", wdrapywaliśmy się na skalne półki, pozowaliśmy do zdjęć i tylko wizażystki nam brakowało.

A kiedy słońce chyliło się ku zachodowi - to sztampowe zdanie, ale zachód na Olchonie był wręcz kiczowato romantyczny - tak więc, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi, wróciliśmy na Stację Meteo, coby dopić browarek i umyć przed snem.

I tu pojawił się problem.

Bo Pani ze Stacji nie wpuszczała obcych do swojej bani. A Pani z Recepcji u Nikity poinformowała nas, że bania Nikity (nawet płatna!) przeznaczona jest wyłącznie dla Gości Nikity. Zaproponowała nam za to wykupienie wycieczki na północ wyspy, co też uczyniliśmy, nie rozwiązywało to jednak naszych problemów higienicznych.

A wiało nadal. I woda w wiadrze temperaturę miała mało przyjemną.

Ci stuknięci Polacy

2011-10-06T08:05:00.033+04:00

Dwie Blondynki i pokorny Facet z Plecakiem dotarli do bazy Nikity.

Baza Nikity jest duża. I ma poza sezonem wolne miejsca. Ale nie po to Blondynki położyły Facetowi namiot do plecaka, żeby z niego teraz nie skorzystać. Blondynki poprosiły więc w recepcji o wskazanie pola namiotowego.

Okazało się, że Nikita pola nie prowadzi. Prowadzi jego sąsiadka, Pani ze Stacji Meteo. Ale u Nikity możemy wykupić posiłki, co też bezzwłocznie uczyniliśmy, i słusznie, bo, jak się okazało, na Stacji Meteo ogniska palić nie można.

Faktycznie, stacja metereologiczna była tuż obok. Na stacji, oprócz wiatromierzy i takich tam, stała drewniana chałupka, dwie szopy i wychodek. Na mniejszej szopie, bardzo malowniczej, pysznił się napis: "Protected place for your tent is(t) hier". "T" w "ist" było odklejone, co być może miało zapewnić nieco większą jednolitość językową.

Zrzuciliśmy plecaki, znaleźliśmy w chałupce Panią, która powiedziała, że miejsce kosztuje 200 rubli za dobę (ale zapłacicie później), powiesiła nam "umywalkę", przyniosła wody w wiadrze i dała klamkę od wychodka. Pani się lekko zdziwiła, bo sezon się skończył, i spytała, czy na pewno wiemy, co czynimy. Bardzo dociekliwa jednak nie była.

Pi... wiało jak w Kieleckiem.

Facet już bez Plecaka rozbił namiot dla Bardzo Upartych Blondynek.

A potem zaczęliśmy się zachwycać.

Tam, gdzie kończy się asfalt

2011-10-05T08:40:00.003+04:00

Kiedy skończyliśmy jeść, Kierowca z Wnukiem pokazał nas Innemu Kierowcy. Inny Kierowca spojrzał krytycznie na nasze plecaki, otworzył okienko z tyłu, wdrapał się na dach swojej marszrutki i wystawił ręce do złapania bagażu. Podaliśmy mu cały nasz dobytek z dyndającymi po bokach karimatami, niepewni, czy dojedzie w całości, i zapakowaliśmy się do środka. Tym razem byliśmy już rozbudzeni, udało się więc nam odnotować, że towarzyszy nam dwóch panów niemieckojęzycznych, a także miejscowa rodzina ze śliczną dziewczyneczką. Dobrze po południu udało się złapać zasięg i wysłać lapidarnego sms-a do rodziny, że żyjemy jeszcze. Rodzina, w Polsce przebywająca, odpisała: "@#$# nie o szóstej rano!".

I w tym momencie poczuliśmy szarpnięcie, a za naszą marszrutka wyrósł obłok kurzu. Pojazdy przed nami też takie obłoki wywoływały - po prostu skończył się asfalt. Wywijaliśmy esy-floresy wzdłuż budowanej właśnie trasy po piaszczystych wądołach, z nadzieją przyglądając się miękkiej podsufitce i zastanawiając się, czy plecaki leżą jeszcze na dachu.

Na promie jeszcze leżały.

Bo prom przewiózł nas ze stałego lądu na wyspę Olchon. Mijaliśmy księżycowe skały, różowe wzgórza, wysokie klify i ciemne pagórki, a druga Blondynka opowiadała o warunkach hydrologicznych Bajkału.

Czekało nas jeszcze 40 kilometrów drogi.

Niemieckojęzyczni turyści, jak z podsłuchanych rozmów wynikało, udawali się na bazę do Nikity.

Lokalna rodzina, wprost zapytana, sugerowała bazę u Nikity.

Inny Kierowca, indagowany o nocleg z wyżywieniem, autorytarnie stwierdził, że tylko Nikita, i machnął ręką w kierunku czerwonych dachów i jeziora, kiedy dowiózł już nas do wioski.

Otrzepaliśmy więc pył z plecaków (jednak nie spadły!) i udaliśmy się do Nikity.

Jeśli wpisać "Olchon" w Googla, drugim wynikiem będzie baza Nikity. Jeśli otworzyć dowolny przewodnik, z Lonely Planet na czele, znajdziemy w nim prawie wyłącznie bazę Nikity. Jeśli puścić wici wśród Znajomych, Którzy Byli na Bajkale - otrzymamy informacje tylko o bazie Nikity. Ten monopol lekko nas niepokoił, ale faktycznie - Nikita to olchońskie all inclusive. Zwłaszcza poza sezonem.

Droga na Olchon

2011-10-04T08:18:00.056+04:00

Blondynka Mówiąca po Rosyjsku coraz bardziej bezładnie miotała się po placu przydworcowym, kiedy do akcji wkroczył Kierowca z Wnukiem. "Chodźcie, dzieciaki" - powiedział. "Zawiozę was do Jelec, bo stąd do Chużyru niczym nie dojedziecie. Zdzwonię się z chłopakami, zostawią dla was trzy miejsca, cenowo na to samo wam wyjdzie. Ładujcie się do wozu".

Ciepła marszrutka wydała nam się bezpieczniejszym schronieniem, niż pełna przeciągów poczekalnia dworca podmiejskiego, a ruszenie w drogę było zdecydowanie lepsze niż nicnierobienie. Poczekaliśmy jeszcze parenaście minut, aż mikrobusik dopchał się ludnością miejscową o szerokich twarzach i skośnych oczach, i Kierowca przekręcił kluczyk. Dźwięk silnika ukołysał nas natychmiast.

Facet z Plecakiem służył Blondynkom za poduszkę. Na większych wybojach otwierały oczy, wzdychały "ależ tu pięknie", po czym bez sił opadały z powrotem, nawet nie usiłując walczyć ze zmęczeniem. Ocknęły się dopiero pod sklepem w Jelcach, kiedy Kierowca z Wnukiem wygasił obroty. "Koniec trasy" - oznajmił wesoło. "Zaczekajcie chwilę, zadzwonię, zapytam, kiedy będzie marszrutka na Chużyr". Postukał chwilę w telefon, zawrócił zawadiacko: "pojedziemy coś zjeść, bo nie wstawaliście na przystanku przy knajpie, a za dwadzieścia minut mój kumpel was zabierze".

I rzeczywiście, po chwili zatrzymaliśmy się przy poznej. Poznaja - jak wkrótce mieliśmy się przekonać - to miejsce, w którym podaje się pozy - rodzaj kubeczka z ciasta pierogowego, w którym znajduje się kulka z siekanego mięsa w rosole. Kierowca z Wnukiem doradził, żebyśmy je zamówili, a Facet z Plecakiem zaobserwował, jak należy je jeść: ująć w palce, przegryźć, wypić rosół i dopiero potem zjeść resztę. Bo Blondynki już miały gotowe widelce, które zmarnowałyby pyszny mięsny sok.

Pozy były wyborne.

Wyprawa dwóch blondynek i backpackera

2011-10-03T11:15:00.004+04:00

Dwie Blondynki i Facet z Plecakiem wybrali się na przełomie września i października nad Bajkał.

Blondynki też miały plecaki, ale mniejsze i lżejsze, a Facetowi wepchały namiot i resztę ekwipunku, który im się nie mieścił. Blondynki uznały, że przełom września i października na Syberii Wschodniej to doskonały czas na spanie w namiocie, a Facet z Plecakiem jest Twardzielem.

Jedna z Blondynek (znaczy ja) nie zgodziła się na podróż do Irkucka plackartą, chociaż wizja spędzenia trzech dni w kolei transsyberyjskiej była kusząca. Jednakowoż standard wyższy od plackarty kosztował więcej, niż samolot, a urlopu też za dużo nie było. Pięć godzin w samolocie nie brzmi najgorzej, prawda? Całe towarzystwo wylądowało więc o siódmej rano w Irkucku, z pewnym zdziwieniem konstatując panującą tam ciemność.

Blondynki złapały jeńca i dowiedziały się, czym dotrzeć z lotniska na dworzec kolejowy, albowiem wyczytały w internecie, że z owego dworca odjeżdża autokar na Olchon. Nie uwzględniły faktu, że kursuje tylko latem (ale o tym później). Na przystanek podtoczył się japoński gruchot służący za środek komunikacji miejskiej, a kierowca zakrzyknął gromkim głosem, żeby wsiadać, bo mimo, że jego trasa prowadzi gdzie indziej, to nas blisko podrzuci, a o tej porze i tak nic nie jeździ. Blondynki przyznały mu słuszność, Facet z Plecakiem pokornie dźwigał swoje brzemię.

Autobus był wesoły. Za oknami migały latarnie rozświetlające puste ulice, w środku grało radio, a tablica informacyjna z numerem pojazdu zrywała się z zaczepów przy każdym hamowaniu, wzbogacając muzyczkę dolatującą z głośników o dodatkowy efekt perkusyjny. Kierowca wypuścił nas na moście, faktycznie sto metrów od jednego z głównych przystanków Transsibu, i odjechał, mrugając porozumiewawczo kierunkowskazem.

Blondynki i Facet z Plecakiem wyruszyli na zwiad w celu określenia przystanku autokarów do Chużyru. Zwiad okazał się jednak bezskuteczny. Odpytywani jeńcy nie mieli pojęcia o takowym przystanku i odsyłali na dworzec autobusowy. Sytuacja stawała się dramatyczna, ponieważ rzeczony pojazd miał wyruszać o godzinie 8.00, która zbliżała się nieuchronnie, jak wskazywał dworcowy zegar. Znaczy się, zegar wskazywał czas moskiewski i pewnego wysiłu wymagało od nas każdorazowe dodawanie doń pięciu godzin, jednak upływ czasu widoczny był wyraźnie. Ponadto bankomaty odmawiały współpracy, a na monity kierowane do Polski uzyskiwano odpowiedź, że jest środek nocy i centrum operacyjne nie działa.

Druga blondynka nie mówiła po rosyjsku, Facet z Plecakiem czekał cierpliwie.

Powoli świtało.

Goście i Syberia Wschodnia

2011-09-24T09:09:00.001+04:00

Hurra, hurra, przyjechali goście, jak się obudzą, to obejrzą plac Czerwony, a potem lecimy nad Bajkał - z namiotami i w ciemno :)

P.S. LOTowska promocja 300 pln w tę i nazad obejmuje głównie beznadziejne samoloty, jeden ląduje w Moskwie o 2.30, a drugi wylatuje o 6 rano. Gdzie sens, gdzie logika, pytam, skoro trzeba dołożyć minimum 1500 rubli na taksówkę w jedną stronę?

Obywatelu! Skorzystaj ze swojego prawa!

2011-09-23T22:14:00.001+04:00

Jeśli ktoś gdziekolwiek za granicą będzie 8 października (czy kiedy tam to się odbywa) i chce wziąć udział w wyborach, powinien czym prędzej zarejestrować się tu:

https://ewybory.msz.gov.pl/

Jest możliwość zdalnego głosowania, trzeba się dowiadywać w odpowiednich konsulatach, jak to robić.

Lokal wyborczy w Moskwie jest, jak zwykle, w Wydziale Konsularnym Ambasady RP, wejście od Bolszogo Tiszinskiego pierieułka, kto prowadzi dzieciny do szkoły w soboty, ten wie. Ostatnio były strzałki, teraz pewnie też będą :)

Jak sprzedać flaszkę po 22?

2011-09-22T21:32:00.001+04:00

W Rosji (a może tylko w Moskwie?) w sklepach po 22 obowiązuje prohibicja. Jeśli ktoś jest spragniony, może napić się w pubie czy restauracji, ale w sklepie mu nie sprzedadzą. Przynajmniej oficjalnie.

Bo można np. kupić sobie zapalniczkę za 500 rubli (50 pln). A flaszkę dostać gratis, jako dodatek do tego.
No przecież alkoholu nie SPRZEDAJĄ. A rozdawać gratis wolno :)

Matka a pełen etat

2011-09-20T12:22:00.003+04:00

Dzisiaj udało mi się dostać świeżuteńką papierową Wyborczą. A GW ma akcję "Energia kobiet".

Energię to może i mam.

Nie mam czasu.

Ja jestem kobieta pracująca, żadnej pracy się nie boję, boję się tylko trochę Anarchistki. A ona, poza anarchią i wydłużaniem kości w tempie 2 mm dziennie, zaczęła nowy, szkolny etap, w którym jeszcze musi sobie poradzić. Ja zaś nie ogarniam rzeczywistości, żyjąc w jakimś szalonym kołowrotku, usiłując okiełznać ważny projekt, małżeństwo na odległość, bunt sześciolatka i System.

Anarchistka wyszukuje luki w Systemie. W ciągu dwóch tygodni System już dwukrotnie zgłaszał ERROR, stwierdzając, że lube me dziecię źle się czuje i należy je zabrać do domu. Dziecię zdrowiało natychmiast na widok kumpli na podwórku i radośnie ganiało za piłką, wdrapując się następnie na naste piętro (nieletni mają zakaz poruszania się windą bez opieki) bez śladu zadyszki.

Babcia Anarchistki prawie każdy wieczór po uśpieniu Najmilszej opowiada: "powiedz jej, że...".

Matka widzi Najmilszą ostatnio średnio 2 godziny dziennie, o ile Dziecię nie przedłoży towarzystwa kumpli nad towarzystwo Matki. A przedkłada, bo Matka jest jak żandarm: "jeździłaś windą! symulowałaś w szkole! odrób lekcje! zagraj gamę! powieś kurtkę! nie wyjadaj słodyczy!". Anarchistka z trudem przyzwyczaja się do końca wolności, nie weszła jeszcze dobrze w rytm nieodkładalnych obowiązków, ciągle negocjuje terminy.

Ja chcę, żeby moja doba miała 48 godzin.

Spełniony sen planisty

2011-09-19T16:01:00.002+04:00

To nie o Moskwie i nawet nie o Rosji będzie :)

Wobec całkowitego zagospodarowania należnego nam urlopu, niechęci do "masełka Smoleńskiego" serwowanego na pokładach samolotów (o czym regularnie przypomina Moskwicz) i dzielącej nas odległości, postanowiliśmy się z Małżonkiem spotkać w połowie drogi - w Mińsku.

Mnie do stolicy Białorusi dowiozła plackarta, w atmosferze pieriegaru i taniego tytoniu, a prowodnica nie śpieszyła włączać klimatyzacji w wagonie (a teraz niech to ktoś po polsku napisze, bo mój kunszt translatorki poszedł był się kochać). Małżonek pół godziny wcześniej dotarł pociągiem międzynarodowym z przedziałami. Zamiast romantycznego pocałunku na powitanie pobiegliśmy szukać kiosku ze szczoteczkami do zębów i toalet dworcowych - i tu pierwsze miłe zaskoczenie - dworzec miński jest bardzo przyjemny. Czysty, schludny, zadbany, nowoczesny, przypominający nieco galerię handlową.

Tuż obok dworca znajduje się plac Niezależności (tudzież Lenina, jak nazywa się położona pod nim stacja metra), ze znanym Czerwonym kościołem, budynkiem parlamentu, siedzibą prezydenta, pomnikiem Wodza (ale, kurczę, nie doszłam tam) i eleganckim podziemnym centrum handlowym. Od placu biegnie przez całe miasto jednoimienna ulica, narzucając kierunek zwiedzania.

Mińsk był zawsze dziurą. I dziurą, mimo ponad dwóch milionów mieszkańców, pozostał. Jeszcze pod koniec XIX wieku był w całości niemal drewnianą wiochą z paroma tysiącami ludzi, później zbudowano centrum z 3000 kamienic, które jednak wkrótce zostały zniszczone przez niemieckie bombowce. Po wojnie nie odbudowywano więc starówki, zachowując jednak jej pozostałości skomasowane w jednym punkcie. Wybudowano całkowicie nowe, wspaniałe miasto. Miasto dla ludzi, miasto do mieszkania.

Tak naprawdę do dziś za architekturę miasta odpowiada jedno biuro projektowe. To widać, słychać i czuć. Nie ma dysonansów i misz-maszu, charakterystycznego dla Moskwy, Warszawy czy Berlina. Są równiutkie szerokie ulice (do niedawna nie znano tam korków), liczne zieleńce, skwery i parki z przystrzyżoną trawką, socklasycystyczne budynki użyteczności publicznej - kina, teatry, sale widowiskowe, cyrk. Style architektoniczne kolejnych dziesięcioleci widoczne są na mapie miasta jak słoje na przekroju drzewa, a szklano-metalowa nowoczesność zaczyna się tam, gdzie do niedawna kończyła się cywilizacja i linia metra: charakterystyczna bryła Biblioteki Narodowej, z dachu której podziwiać można panoramę Mińska, i budowa osiedla mieszkaniowego i centrum handlowo-rozrywkowego, bodajże pierwszego w mieście.

Samochodów mniej jakoś i skromniejsze, niż w Warszawie. Śliczne Białorusinki o szerokich biodrach i pełnych piersiach nie chyboczą się na nastocentymetrowych obcasach, do czego zdążyłam przywyknąć na dalszym wschodzie. Młodzież tłoczy się w jedynym chyba McDonaldzie w ścisłym centrum, standard jadłodajni niesieciowych pozostawia nieco do życzenia. GUM, Centralny Dom Towarowy, wystrojem, ekspozycją i towarami przypomina czasy głębokiego socjalizmu, a eleganckie butiki znajdują się zdecydowanie gdzie indziej. Ceny na rzeczy "Made in Belarus" są śmiesznie niskie (zwłaszcza wobec gwałtownej dewaluacji "zajączków"), ale same rzeczy od "Made in USSR" niewiele się różnią... W każdym razie 30 euro wystarczyło nam na jedzenie, przyjemności, bilety wstępów, transport i książki.

Великий и могучий русский язык

2011-09-16T11:14:00.001+04:00

Różnice alfabetu mogą sprawiać pewne problemy. Jak na załączonym obrazku. Takiego potworka jeszcze nie widziałam...

Tydzień w Systemie

2011-09-09T21:52:00.001+04:00

Z Systemem polskim miałam do czynienia prawie całe moje życie, odkąd 6 lat skończyłam, wyjąwszy okres studiów, a i to niecały (praktyka pedagogiczna!). Wczoraj miałam pierwsze zebranie rodziców w Systemie lokalnym. Wrażenia... hmmm, chyba Systemy się od siebie tak bardzo nie różnią. Rok szkolny miał się zacząć z tablicą interaktywną, za pomocą której pani miała wyjaśnić dzieciom, jak zrobić na otrzymanych laptopach wizytówkę ze swoim zdjęciem i imieniem. Khmm, khmm, zamiast wizytówek, wykonanych przez jedną z mam na domowym komputerze, robione były laleczki papierowe metodami tradycyjnymi. Obiecywanych zajęć pozalekcyjnych na razie nie ma, te, co były, cofnięto ze względu na przekroczenie nauczycielskiej siatki godzin, a ze stołówkowym cateringiem jest poważny problem (dzieci, na szczęście, są karmione, tylko nikt nie wie, ile te obiady kosztują).

Reforma edukacyjna i tu zawitała, i jest zakaz zadawania pierwszakom prac domowych. Ale umówmy się, proszę Państwa, że trzy linijki kreseczek równoległych dziennie nie przerasta możliwości Państwa dzieci, prawda? Przełożenia słoneczka na piątkę też Państwo dokonają?

To, co mnie zaskoczyło: zero problemów z komitetem rodzicielskim i błyskawiczne ustalenie sumy składek, a także bezproblemowe zebranie tych składek. Oprócz celów oczywistych rodzicielskie pieniądze przeznaczane są na... dopłacanie sprzątaczkom za mycie podłóg w sali lekcyjnej (inaczej czyszczą tylko korytarz i toalety). I podoba mi się świetlica - dzieci, jak w przedszkolu, zostają w swojej sali, ze swoją klasą, a często i ze swoją panią.

Fajerwerki

2011-09-08T09:55:00.006+04:00

Rosjanie lubią fajerwerki, i mogę podziwiać je prawie codziennie. Na Placu Czerwonym jest festiwal orkierstr wojskowych, każdy koncert kończy się pokazem sztucznych ogni. Każde święto - Dzień pogranicznika, Dzień desantowca, Dzień studenta - musi mieć odpowiednią oprawę pirotechniczną, i prawie wszyscy młodożeńcy podziwiają kule ognia nad domem weselnym.
Oczywiście, święto miasta nie mogło się bez nich obejść.
Rosjanie umieją puszczać race.

Show na Worobiowych

2011-09-07T08:13:00.001+04:00

Z moich okien widać MGU. I widać było, że coś się na nim dzieje. Na budynku. Z budynkiem. Płonął, jakieś smoki nad nim latały, a potem zamieniał się w inne budynki. Chciałam to zobaczyć z bliska.

To było wspaniałe show światła, laserów i muzyki w reżyserii Davida Atkinsa. Chyba. Na youtubie robiło wrażenie. Bo mimo, iż wyjechaliśmy ze sporym zapasem, już na wysokości dworca Kijowskiego (czyli ładnych kilkanaście kilometrów od uniwersytetu) zrozumieliśmy, że na 22 to my tam nie dojedziemy. A jeszcze gość z CD śpiewał: "zejdź do metra!".

Do metra nie zeszliśmy i mieliśmy rację, bo byśmy z niego nie wyszli. Korek z ludzi był na stacji docelowej na 30 minut stania.

Zaparkowaliśmy na chama po przeciwległej stronie ulicy, nad rzeką Moskwą, i widok na MGU mieliśmy nawet odrobinkę lepszy, niż z domu. Rację mieli jednak ci mieszkańcy naszego bloku, którzy postanowili obejrzeć show w TV... towarzystwo było jednak niezłe i bawiliśmy się całkiem dobrze, mimo dojmującego chłodu.

Święto miasta

2011-09-06T09:46:00.000+04:00

Pierwszy weekend września jest świętowany jako urodziny miasta. Główne obchody w tym roku skupiły się na jednym dniu - niedzieli, kiedy rzeczywiście w całym mieście coś się dzieje. Przede wszystkim zamykają centrum dla ruchu samochodowego, i tam na pewno każdy znajdzie coś dla siebie: koncerty popowe, rockowe, jazzowe, "błękitny trolejbus" z występami bardów na niektórych przystankach i wspólnym śpiewaniem w środku....

Wiedziałam jednak, że Anarchistki do takiego środka komunikacji publicznej nie zaciągnę. Wybrałyśmy się więc obejrzeć moskiewski akwedukt, obok którego też obiecano jakąś imprezkę.

I wiecie co?

Fajnie było.

Akwedukt został wybudowany za carycy Katarzyny i miał analogiczną funckję jak rzymskie pierwowzory. Za czasów radzieckich biegła nim magistrala cieplna. Teraz stanowi mało znaną atrakcję turystyczną i ozdobę spokojnego parku nad Jauzą w północno-wschodniu okręgu administracyjnym Moskwy. Okręg administracyjny to coś w rodzaju gigantycznej dzielnicy, skupiającej kilkanaście olbrzymich osiedli - rejonów. Północny Wschód ma takie must see jak WDNH czy okolice hotelu Kosmos, ale swoją część obchodów urodzin miasta władze okręgu postanowiły zrobić właśnie koło akweduktu.

Można było wykuć sobie podkowę, postrzelać z łuku, powalczyć na miecze. Były ciekawe koncerty dla wszystkich, z bardzo różnymi występami. Byłam pełna podziwu dla świetnie wyreżyserowanego i skoordynowanego popisu grup tanecznych z kilkunastu różnych ośrodków kultury - a weźcie pod uwagę, że to dopiero 5 września i dzieciaki z pewnością pracowały nad tym w wakacje... Wzruszyłam się też, kiedy wojskowy łazik ze stojącym na baczność oficerem przywiózł weterana II WŚ, który pochodził z tej właśnie okolicy - wszyscy widzowie wstali, żeby uhonorować staruszka. Z uznaniem pomyślałam o tych, którzy wpadli na pomysł zaproszenia do udziału w koncercie grup z Kaukazu - bo przecież migrantów jest w stolicy całe mnóstwo.

W dwóch słowach - kameralna, przyjemna impreza rodzinna.

Wieczorem usiłowaliśmy się udać na przepiękne świetlne show na budynku MGU - ale o tym będzie jutro.

Kodeks drogowy w Moskwie

2011-09-05T11:06:00.001+04:00

Gwoli wyjaśnienia: godz. 22.10, korek z centrum, na wstecznym jedzie się szybciej...

Anarchistka w Systemie

2011-09-01T14:24:00.001+04:00

Anarchistka trafiła do Systemu. Jeśli nic się nie zmieni - spędzi w nim najbliższe 12 lat. Chyba nie zdaje sobie sprawy z długości wyroku. System na razie jej się podoba, a Anarchistka, z racji swej młodości, nie wyczuwa tej wcale nie subtelnej nuty opresyjności w murach placówki Systemu. Mury pachną świeżą farbą i pastą do podłóg, i dziesiątkami bukietów, znoszonych przez mniej lub bardziej doświadczonych przez System osobników.

Bo w Systemie lokalnym kwiatki przynosi się 1 września. Niesie się je na uroczysty apel, odbywający się na szkolnym dziedzińcu, którego kraty otoczone są przez rodziców (na sam dziedziniec wpuszczani są jedynie opiekunowie pierwszaków). Stoi się z kwiatkami przez cały apel. Patrzy się z zazdrością na koleżankę najmniejszą i najchudszą w roczniku pierwszaków, którą bierze na ramię facet z klasy jedenastej i niesie przez cały dziedziniec, a ona może z całej siły dzwonić starym, wielkim, mosiężnym dzwonkiem. A potem ci dorośli już prawie 11-klasiści biorą maluchy za ręce i odprowadzają ich aż do ławek.

A potem wychowawczyni wpuszcza paparazzi i pozwala im zostać przez wszystkie trzy lekcje i uroczyste śniadanie, pod warunkiem, że zachowują się grzecznie i siedzą na końcu sali. I już, i zabieramy do domu mega zadowoloną Anarchistkę, która już od pierwszego dnia uwielbia szkołę....

Panda

2011-08-29T12:15:00.001+04:00

Wczoraj wybrałyśmy się do parku Sokolniki. Mają tam niezłe karuzele, fajną tancbudę dla emerytów, muszlę koncertową z dobrym fortepianem, i w ogóle. Minęłyśmy centralną fontannę, idąc w kierunku diabelskiego młyna i... natknęłyśy się na pandzie ślady na ścieżce. Jako zapalone tropicielki podążyłyśmy za nimi. Ślady wkrótce doprowadziły nas do parku linowego, a była to atrakcja od dawna Młodej obiecywana.

Trochę głupio się poczułam, widząc w pomarańczowych kaskach i uprzężach wyłącznie dzieciaki, ale Młoda jest zdecydowanie zbyt zwinna na trasę dla dzieci, zawieszoną pół metra nad ziemią, a na trasach wyższych mogła mieć kłopoty z karabińczykami i innymi zabezpieczeniami, postanowiłam więc wleźć na drzewo za nią, robiąc dobrą minę do złej gry, w letnich sandałkach w dodatku.

Młoda utknęła na ściance wspinaczkowej, dyndającej sobie jakieś 3 metry nad gruntem i huśtającej się przy każdym ruchu. Za krótka była (Młoda, nie ścianka). Instruktor z dołu poradził jej jednak złapanie się liny asekuracyjnej, i z jej pomocą Młoda spokojnie wylądowała na kolejnej platformie. Gorzej było ze mną. Ściankę co prawda pokonałam (nie bez trudu), ale potem wykonałam śliczny pad w tył - na tyle nieoczekiwany, że odczuwam pewien dyskomfort, siedząc w pracy w miękkim fotelu - pod wpływem uderzenia podpora wyjechała spod moich nóg i, hmm, tylkniej części ciała, a ja zawisłam wesoło na lince asekuracyjnej, ku uciesze zgromadzonej gawiedzi. Dobrze, że instruktor się nie śmiał, tylko przytrzymał podporę, żebym mogła na nią wleźć.

Młoda tymczasem bez żadnej pomocy przepinała karabińczyk, żeby pokonać kolejną przeszkodę. Zażyczyła sobie następnego poziomu (6 metrów), ale jakoś mało natarczywie wyrażała swoje prośby, a i ja dość miałam wrażeń. Może następnym razem puszczę dziecko samo...

http://www.panda-park.ru/

Powrót Anarchistki

2011-08-21T14:28:00.005+04:00

Anarchistka, która została przywieziona na wyspy Sołowieckie i wywieziona z powrotem do dziadków, powraca na matczyne łono. Podczas wspólnego urlopu zaobserwowałam zmniejszenie objawów anarchii, więc może wrócą stare, dobre czasy, kiedy się latorośl dawało wykorzystać do ciężkiej pracy (umyj swój talerz, powieś pranie, zrób mi kawę). Chociaż może ona tylko u dziadków jest taka grzeczna...

Ale... ta paskuda wzięła i urosła. Jako że dzieci w tym wieku mają w zwyczaju rosnąć, mundurek szkolny kupowany był pod koniec czerwca z parucentymetrowym zapasem. Jednakowoż Młoda dosłownie przerosła wszelkie oczekiwania, albowiem ponieważ obecnie mundurek jest... o parę centymetrów za krótki i za wązki. Jeśli do tego dodam, że strój szkolny został zakupiony w trzech egzemplarzach, paragon najprawdopodobniej zaginął, a nawet gdyby nie, to sklep zwrotów raczej nie przyjmuje... chyba rozumiecie mój ból :(

Anarchistka ma za sobą w ciągu ostatnich dwóch miesięcy 9 podróży kolejowych (w tym 5 powyżej i grubo powyżej 500 km), 6 samochodowych (takich ok. 200 km), 3 lotnicze i 1 promową. Ona lubi się przemieszczać, więc wakacje chyba można uznać za udane. Chyba musi iść do szkoły, żeby odpocząć.

Niech żyje Amazon.com

2011-08-20T07:36:00.000+04:00

i w duszy mam, czy to jest reklama.

Bo dostałam na Gwiazdkę Kindle. Taki czytnik książek elektronicznych. Pokochałam ją (wszyscy mówią - "go", ale dla mnie to jest TA KindlA) miłością wielką i czystą od pierwszego wejrzenia. I byłam absolutnie nieszczęśliwa, kiedy przy wysiadaniu z pociągu moja Kindla (w ładnym skórzanym ubranku) dostała z łokcia centralnie w ekran - i usłyszałam tylko jej ciche ostatnie "chrup".

Rodzina głaskała mnie i pocieszała, a ja rzucałam się na nich z zębami i pazurami. A poza tym... ekran mojej ukochanej zabawki żałośnie zastygł na ostatniej czytanej stronie, zalany plamą elektronicznego atramentu.

Z dyskusji na e-matce wiem, że ze wszech miar nieodpowiedzialna e-matka, która swoją Kindlę była utopiła w wannie (- i co, zapytuję, robiły wtedy jej dzieci? ja w wannie czytam przez foliówkę z suwakiem, a moje dziecię... hmmm... wierzę, że moje dziecię zajmuje się czymś bardzo bezpiecznym, w rodzaju krojenia sobie chleba na kanapki ostrym nożem albo wieszaniem prania na nastym piętrze), dostała od Amazona nową zabawkę.

Przez piętnaście minut opisywałam więc przez telefon swoją niedolę miłemu panu w Hameryce. I wiecie co? Ja też dostanę nową Kindlę. Wysłali ją do mnie w ciągu godziny po otrzymaniu mojego zgłoszenia. Bezpłatnie. I kurier na ich koszt. I znów będę odganiać rodzinę, która będzie usiłowała przebić się do mnie przez Pieśni ognia i lodu, które ledwie tydzień temu w w/w Amazon.com nabyłam za jedyne 12 USD (i otrzymałam w ciągu paru sekund bezpośrednio na czytnik).

Więc niech żyje Amazon.com!!!

Małe Koreły

2011-08-19T07:58:00.001+04:00

Jeszcze przed wylotem do Moskwy, stłumiwszy bunt na pokładzie ("my sobie z tatusiem chcemy oglądać telewizję, a ty jedź do tego skansenu, jak tak bardzo chcesz!") zmusiłam rodzinę do realizacji ostatniego punktu programu. No cóż, skanseny z XIX-wieczną zabudową drewnianą tak naprawdę nie różnią się zbytnio od siebie. W każdym razie w pojęciu sześciolatka, a to był już kolejny i kolejny na naszych trasach. Oprócz dzwonów cerkiewnych, których koncerty rozlegały się dla każdej kolejnej pary weselnej (Młodzi przyjeżdżają tu robić zdjęcia, zgoda kosztuje, bagatela, 6000 rubli), wnętrza wiatraka i może paru sanek myśliwskich i kotła do wytapiania foczego sadła nic na Młodej nie zrobiło większego wrażenia. Naprawdę podobała jej się tylko fantastyczna huśtawka z pasów przypiętych do wysokiego słupa. I strzelanie z łuku - dzieciom nie wolno, więc przymusiła do tego rodziców.

Chyba wszyscy byli szczęśliwi w samolocie do Moskwy...

Miasto Aniołów

2011-08-18T07:57:00.001+04:00

Początek tego posta przeczytałam gdzieś w runecie, ale podejrzanie zgadza się z moimi odczuciami.

Mianowicie od dłuższego czasu prześladowała mnie dziwna myśl, żeby odwiedzić Archangielsk. Myślę sobie, miasto o kilkusetletniej tradycji, pierwszy port Rosji, z pewnością będzie tam coś ciekawego. I kiedy planowałam wycieczkę na Wyspy Sołowieckie, moja Dziwna Myśl stała akurat po drodze do biura, w którym zamawiamy bilety lotnicze. To ona skłoniła mnie do latania Antonowem...

Tak, to była dziwna myśl i należało ją czym prędzej przegonić. Nie, żeby latanie Antonowem było złe. Nie było. Nie, żeby hotel w Archangielsku był badziewny. Był, ale to dlatego, że po sołowieckiej rozpuście teraz poskąpiłam nieco pieniędzy (a za 1800 rubli naprawdę nie można się w Rosji spodziewać luksusów - a przynajmniej internet był!).

Ale w tym mieście, oprócz "klymatów", nic nie ma!

Główna ulica miasta, Troicki Prospekt, ciągnie się od mostu przez Dźwinę do portu morskiego i kończy w miejscu, w którym odbudowują sobór Świętej Trójcy. Ulica, mimo obfitości sklepów, knajp i centrów handlowych, nie pełni funkcji deptaka, bo tę przejęło równoległe wybrzeże Dźwiny, z pieruńsko drogimi ogródkami piwnymi i wielką, piaszczystą plażą. I Muzeum Arktyki i czegoś jeszcze, nie zdążyliśmy go zobaczyć, albowiem ponieważ nasze dziecię zobaczywszy plażę kazało się natychmiast przebrać w strój kąpielowy, i nie bacząc na temperaturę powietrza (15 stopni), ani temperaturę rzeki tuż przy ujściu do Morza Północnego (na wszelki wypadek nie sprawdzałam) POSZŁO SIĘ KĄPAĆ. Nie pamiętam, żebym się puszczała z morsem, ale dziecię najwidoczniej odziedziczyło po kimś zamiłowanie do lodowatych kąpieli, bo dzień wcześniej w podobnych warunkach pluskało się w samym morzu, kiedy NORMALNE dzieci chodziły w kurtkach i czapkach.

Nieważne, był to już ostatni dzień naszych wojaży i - mówiąc szczerze - mieliśmy wszyscy serdecznie dość zwiedzania. Brzegiem Dźwiny przeszliśmy dwukrotnie, prospekt Troicki też dokładnie obejrzeliśmy - cały jest w stylu socklasycyzmu i Gomułki. Klymaty zaczynały się w dalej od centrum położonych dzielnicach - drewniane osiedla, drewniane chodniki, skrzypiące cichutko, żółknące już klony i białe noce, tak samo czarowne, jak w Petersburgu...

PKS w Siedlcach

2011-08-17T00:05:00.002+04:00

Na Sołowki dostaliśmy się promem, który odpływał o 8 rano z Kiemi - a do Kiemi koleją z Murmańska. Można było z Moskwy lub z Petersburga, ale to znaczyłoby spędzenie nocy na kiemskim dworcu, co nie bardzo mi się uśmiechało, no i około 30 godzin w pociągu, na co szkoda mi było urlopu.

Podróż powrotna mogła wyglądać bardzo podobnie, a my bardzo lubimy kolej - ale może niekoniecznie aż tak bardzo, zwłaszcza, że w Moskwie mieliśmy się przesiadać na Poloneza, ergo - spędzać pod stukot kół kolejne naście godzin. Postawiliśmy więc na mocne wrażenia i wylecieliśmy z wysp poczciwym Antkiem-24, który z pewnością był starszy ode mnie, ale wyglądał jeszcze całkiem przyzwoicie. W każdym razie w porównaniu z maleńkim kukuruźnikiem, który startował chwilę przed nim, prezentował się naprawdę okazale. To był mój pierwszy lot samolotem śmigłowym, i wcale nie było tak źle, jak opisywano w internecie. A stewardessy roznosiły nawet napoje :)

Tylko bagaże trzeba było w Archangielsku własnoręczne przenieść od luku bagażowego do autobusu.

Archipelag Gułag

2011-08-16T23:40:00.002+04:00

Monaster - jak każdy klasztor - służył również za więzienie. Przewodniczka pokazywała nam elegancką celę z "euroremontem", t.j. piecykiem, koją, i maleńkim okienkiem z widokiem na przyszłość (znaczy, na cmentarz przyklasztorny). Okienko było na wysokości gruntu, a cela miała formę ziemniaka o średnicy półtora metra...W celi siedział jeden ze słynnych zbójów ruskich, skazany na dożywocie, ale zwolniony po jakichś pięćdziesięciu latach. Nie chciał już opuścić wyspy, a resztę swoich funduszy, dzięki którym miał tak komfortowe warunki, przeznaczył na poprawę losu innych skazańców. Nie było ich jednak zbyt wielu, w odróżnieniu od okresu od 1922 do 1939 roku, kiedy ruszyła machina Gułagu.

Bo tu właśnie Gułag się narodził. Tu wysłano pierwsze transporty, tu skierowano kilkadziesiąt tysięcy ludzi, wielu z których już nigdy nie wróciło na stały ląd. To tu wypracowano model "wychowywania przez pracę i kulturę" w warunkach "obozu poprawczego", który przeniesiony był na kolejne i kolejne "wyspy" archipelagu Gułag. Tu powstała nazwa zek, od skrótu з/к - заключенный каналоармеец (zamknięty kanałożołnierz?) - gdyż więźniowie Sołowków zasilali budowę Biełomorkanału, łączącego Morze Białe z Bałtyckim, ukończonego w ciągu zaledwie dwóch lat, kosztem życia kilku-kilkunastu tysięcy skazańców. Na Sołowki przywieziono Gorkiego, przebrano zeków w czyste ubrania, podano im kaszę z mięsem zamiast zwykłej bałandy, pokazano jeden ze spektakli obozowego teatru - pisarz nie widział (czy nie chciał widzieć) rzeczywistości. Do tej pory w sołowieckim muzeum można oglądać film propagandowy o wychowaniu przez pracę, w którym uśmiechnięci więźniowie wesoło wyrąbują las czy patroszą ryby...

Obóz zamknięto w 1939 roku - głównie dlatego, że zbliżała się wojna i wyspę wykorzystano jako bazę wojskową (mieściła się tu słynna szkoła marynarki wojennej), ale też i dlatego, że... przez niespełna dwadzieścia ogołocono ją praktycznie ze wszystkiego, co miało jakąś wartość przemysłową, przede wszystkim zaś wyrąbano cały las. Prace przy wyrębie były wyjątkowo ciężkie... a na wiosnę wysyłano do lasu brygady do zbierania "przebiśniegów", których należało gdzieś pochować.

Od kilku osób słyszeliśmy, że przewodnicy nie wspominają o tych kartach historii Sołowków. My mieliśmy do czynienia z trzema przewodniczkami, jedna z nich prowadziła wycieczkę dedykowaną Obozom Specjalnego Przeznaczenia, ale dwie pozostałe również nie omijały tego tematu, chociaż do ich zadań należeć miało przybliżenie nam architektury klasztoru i flory tundry....

Klasztor Sołowiecki

2011-08-15T23:05:00.040+04:00

Około roku 1400 dwóch mnichów ze stałego lądu postanowiło osiedlić się w miejscu bezludnym i niedostępnym, by wieść życie pustelnicze, wypełnione modlitwą, postem i kontemplacją. Byli to Sawwatij, uczeń samego św. Siergija Radonieżskiego (ten od Siergijewogo Posadu i Troice-Siergijewoj Ławry) i młodziutki Herman. Po śmierci Sawwatija Herman sprowadził na wyspy Zosimę, który rozpoczął budowę klasztoru.

Prawdziwy rozkwit klasztor przeżywał jednak za przeora Filipa, w połowie XVII wieku. Stał się wtedy duchowym, kulturalnym i gospodarczym centrum rosyjskiej północy. Przybywało tu tysiące pątników, wielu było uczniów, robotników najemnych czy ochotników, którzy przybywali do pracy w podzięce za otrzymane od Boga łaski. W okolicach klasztoru, wzniesionego na wąziutkim przesmyku między słodkowodnym Świętym Jeziorem i lodowatą Zatoką Dobrobytu, mieszkało jednocześnie do siedmiuset osób. Kolonizowane były także sąsiednie wyspy, nie tylko przez tych z braci, którzy pożądali życia pustelniczego, ale też ze względów gospodarczych - reguła zakonna zakazywała utrzymywania w sąsiedztwie klasztoru zwierząt, które mogły się rozmnażać, mieszkały więc tam tylko muły, wałachy i byki. Nowoczesną farmę mleczną postawiono więc na sąsiedniej Dużej Muksule, którą z Sołowkami połączyła grobla, oddzielająca jednocześnie fragment zatoki, w której można było przechowywać złowione ryby. Grobla stanowi zresztą istny majstersztyk :)

Sołowiecki klasztor był jednym z trzech najbogatszych w Rosji, a jego grube mury długo opierały się carskim wojskom, kiedy bracia odmówili przyjęcia reformy patriarchy Nikona. Zdrada pozwoliła na zdobycie twierdzy, nikomu innemu jednak się to już nie udało. Była tu wspaniała biblioteka, pracownia ikon, warsztat złotniczy, produkowano wyśmienite sery (chociaż krów nie hodowano - pochodziły z ofiar), uprawiano kapustę i rzepę, a później ziemniaki, zajmowano się rybołówstwem, sprowadzono też na wyspy renifery, choć nigdy nań nie polowano. Również drewno budowlane przywożone było tu ze stałego lądu, mnisi bardzo dbali o ekologię. Sołowieckie lasy (jak i sołowieckie reny) zostały całkowicie wytrzebione dopiero na początku ubiegłego stulecia...

Wyspy Sołowieckie

2011-08-14T22:21:00.058+04:00

Nie każdy turysta i nie każdy pielgrzym doświadcza zaszczytu dotarcia na Wyspy Sołowieckie. Zarówno droga morska, jak i powietrzna zajmują około godziny i bardzo mocno zależą od warunków pogodowych, na dodatek możliwe są właściwie tylko latem. W Kiemi, z której bladym świtem odpływa jedyny rejsowy prom na wyspy, czy w Biełomorsku, skąd płyną jednostki czarterowe, można spędzić kilka dni, a nawet tygodni, czekając, aż ucichnie sztorm i morze pozwoli zbliżyć się do upragnionego celu (a w szczycie sezonu - czekając na bilety na prom).

Wbrew temu, co sądzi się w Polsce, historia łagrów to tylko jeden z wątków - nie największy i nie najważniejszy - wysp Sołowieckich. W ponad 600-letniej historii działalności człowieka na Sołowkach, obozy zajmują zaledwie dwadzieścia lat - choć to prawda, że archipelag Gułag zaczyna się właśnie tu... Rosjanie, brodaci i pobożni, z karimatami dyndającymi ze stelaży plecaków, w wygodnych butach, ich żony i córki w traperach do długich spódnic i chustek okrywających włosy - przyjeżdżają tu w pielgrzymkach do świętych - od wieków świętych - miejsc, często w towarzystwie batiuszek czy zakonników.

Wyspy - bo wiele ich jest - są piękne i można tu spędzić naprawdę wiele dni. Oczywiście, wszyscy najpierw zwiedzają monaster i barak obozowy, ale są też urokliwe wysepki, do których dostać się można kutrem, są setki jeziorek połączonych przemyślnym systemem kanałów, jest przylądek godowy białuch - północnych białych waleni, i dwa biura turystyczne (nie licząc centrum pielgrzymkowego), które za stosunkowo niewielką opłatą organizują wycieczki z przewodnikiem. Komarów nie było :)

W miejscami noclegowymi jest pewien problem - można mieszkać na polu namiotowym, zaopatrzonym w prostą pompę i drewnianą wygódkę, omijaną szerokim łukiem, wynająć pokój u miejscowych (lokalna zabudowa wygląda mocno podejrzanie i zdecydowanie nie przypomina mazurskiej agroturystyki) lub zapłacić majątek w eleganckim (=schludnym i wyposażonym w łazienki), acz prostym ośrodku, w którym podają kaszę manną i herbatę na śniadanie, i reglamentują cukier :). Jedzenie serwują w trzech knajpkach i jednej restauracji, i jest dość podłe, choć (nie licząc restauracji) stosunkowo niedrogie. Znakomite, jak zawsze, są wyroby monasterskiej piekarni, i w sumie można na nich te parę dni przeżyć.

Za kołem podbiegunowym

2011-08-13T22:21:00.001+04:00

Wściekła na maksa wsiadałam w samolot, wściekła na maksa i prychająca jak rozzłoszczona kotka. Zdążyłam odwyknąć przez pięć tygodni od rodziny, od wiecznego "mamooooo", od upartego "żono", od "siku", "gazetkę", "gdzie jest mój miś", "gdzie jest mój portfel", "weź mojego laptopa", "włącz mi bajkę", "sprawdź pocztę", "mamo, powiedz mu, ja byłam pierwsza!".

Więc wściekła na maksa wsiadałam w samolot, i tylko troszkę mniej wściekła z niego wysiadałam. Ale... ale wysiedliśmy z małżonkiem na czymś, co przypominało boisko szkolne, a pod elegancko malowanego Boeinga podjechał stareńki, zdezelowany, żółciutki ZIŁ. Roześmieliśmy się z małżonkiem serdecznie i... tak zaczęły się nasze wakacje.

Droga z Murmaszy (lotnisko) do Murmańska jest długa, kręta, biegnie wzdłuż zatoki Kolskiej, wśród przepięknych wzgórz, fioletowych od wierzbownicy i gęsto porośniętych lasem - to ewenement w skali światowej, bo nigdzie więcej na świecie nie ma lasów tak daleko na północ. Biegnie też wzdłuż torów kolejowych, dzięki którym miasto powstało - niezamarzający port miał ogromne znaczenie dla dostaw aliantów. Kolej należało zbudować szybko, brakowało siły roboczej, sprowadzono więc tu do pracy... Chińczyków.
Dziś jednak nie ma po nich śladu - to chyba jedyne miasto, które widziałam w Rosji, w którym nie ma gastarbeiterów. Nawet taksówkarze są Słowianami - i dziwią się niezmiernie, po jaką cholerę żeśmy do Murmańska przyjechali. PRZECIEŻ TU NIC NIE MA! I w ogóle przyjeżdżać warto tylko w lutym, popatrzeć na zorzę polarną, bo w sierpniu to nawet polarny dzień się już skończył, tłumaczył nam zawzięcie kierowca w promieniach słońca, chylącego się o drugiej w nocy ku zachodowi.

Udało nam się jednak coś ciekawego znaleźć wśród murmańskich blokowisk, na przykład port atomowy (stoją tam sobie statki pełne radioaktywnych odpadów) czy lodołamacz Lenin, zamieniony dziś na muzeum. I generalnie - podobało nam się na dalekiej północy, choć to raczej nie miejsce na miejską turystykę :)

Ahoj!

2011-08-05T23:58:00.002+04:00

Żyję i mam się dobrze, i nawet mam od dziś internet i zasięg komórki, ale wzięliśmy na wakacje tylko jednego laptopa...
Więc na relację trzeba będzie jeszcze poczekać.

Na północ!

2011-07-30T11:43:00.000+04:00

Właśnie zaczęłam urlop. Puszczę zaraz strumyk przez stajnię Augiasza, odbiorę Męża i Dziecko z dworca, spakuję się i wyruszam hen, na północ, za koło podbiegunowe. A potem do Polski. Czekają mnie trzy przeloty samolotem (w tym An-24), prom i duuużo pociągów. A w nagrodę - spa pod Olsztynem.

Nagroda będzie mi potrzebna, albowiem ponieważ zarówno Mąż, jak i Dziecko prezentują przez telefon postawę roszczeniową (och, nareszcie mogę ci podyktować artykuł i zrobisz mi tabelki.... ja MUSZĘ mieć własnego laptopa!), i będę potrzebowała sporo cierpliwości. Nie narzekam, zgromadziłam pewne zapasy przez czas, kiedy ich nie widziałam :)

Postaram się odzywać w miarę dostępu do sieci, a tymczasem...

życzcie mi udanych wakacji!

Abramcewo - kolejna wioska artystyczna

2011-07-28T20:16:00.021+04:00

Kilkadziesiąt lat przed Pieriediełkino własną wioskę artystyczną założył Sawwa Mamontow, wybitny mecenas rosyjskiej sztuki. Był kupcem, nie arystokratą, i jednocześnie to jemu Rosja zawdzięcza najgłośniejsze i najwybitniejsze nazwiska. Na jego daczy, czy raczej w jego wiejskiej posiadłości pomieszkiwali chyba wszyscy pieriedwiżnicy, to w jego prywatnej operze śpiewał Szalapin, to on był jednym z pierwszych nauczycieli w teatrze Stanisławskiego. Miał facet gest. I miał niesamowitego nosa do talentów. Dość chyba powiedzieć, że płótna wszystkich jego gości wiszą w Trietiakowce.

Posiadłość zresztą kupił nieprzypadkową, wierzył chyba w genius loci. Dom należał do Aksakowa, znanego XIX-wiecznego pisarza, którego często odwiedzał Gogol...

Patriarcha w Pieriedielkino

2011-07-27T22:56:00.001+04:00

A w ogóle, jak się do Pieriediełkino przyjedzie, to w oczy rzuca się przede wszystkim siedziba patriarchy. Nie wyczaiłam, czy jest nowa, czy nie bardzo, nie mogłam wejść do środka, bo to jednak miejsce kultu jest, i nie chciałam obrażać niczyich uczuć religijnych nieprzykrytymi włosami, ale robi wrażenie. Jeśli jest stara, to jest z pietyzmem odrestaurowana, jeśli jest nowa, to zbudowano ją z dbałością o historię. A tuż obok powstaje sobór, który ma chyba przyćmić Wasyla Błogosławionego na Placu Czerwonym. Wg jakiejś unikalnej technologii...

Niespodzianka na daczy Okudżawy

2011-07-26T22:11:00.033+04:00

Info o daczy Okudżawy w necie jest dość enigmatyczne. Są godziny otwarcia (w soboty do 16.00!), adres, bez wskazówek dotarcia, i cena, jak zwykle pewnie niezgodna z rzeczywistością. Od stacji Pieriediełkino jest tam długa, długa droga (lepiej wysiąść na kolejnej stacji), wzdłuż której nie ma ani jednego sklepu spożywczego (30 stopni w cieniu), jest za to mnóstwo zwartych płotów, za którymi widnieją noworuskie dacze - w większości, na szczęście, drewniane. Po drodze pędzą duże wozy, wśród których cherokee należy pewnie do dozorcy...

O drogę pytałyśmy aborygenów, którzy odpowiadali dość jasno, i zapytywali ciekawie: a kto tam dzisiaj gra?

Bo okazuje się, że w soboty muzeum zamykane jest wcześniej. Bo soboty są "bułatowskie", czyli urządzane są tam wieczorki poetyckie czy koncerty poezji śpiewanej. My trafiłyśmy na koncert Timura Wiediornikowa, barda i gitarzysty, któremu towarzyszył Siergiej Szitow, klarnecista. Klimatyczny duet pod sosnami, wśród sąsiadów, którzy dość tłumnie zajęli rozstawione drewniane ławki.

Przed koncertem miłosierna kobieta dała nam wody, a jeden ze słuchaczy poczęstował nas winogronami (bierzcie, zachęcał drugi, to nie zdarza się często w dzisiejszych czasach). A trzeci... podwiózł nas na stację. Zupełnie bezpłatnie.

Krokodyl...

2011-07-25T21:40:00.021+04:00

... leży w pierwszej sali, do której wprowadza się gości do domu wybitnego krytyka i literaturoznawcy, doskonałego tłumacza i autora genialnych wierszyków dla dzieci - Kornieja Iwanowicza Czukowskiego. "A jakie ma zęby!" - wykrzyknął pięcioletni chłopiec, którego zaciągnął tu dziadek. "Taak, cały poranek namawialiśmy go, żeby je wyczyścił, ale uparł się i nie chce. Trzeba go będzie zawieźć do dentysty w poniedziałek" - odpowiedziała przewodniczka, określając w ten sposób konwencję zwiedzania.

To idealne miejsce dla szkolnej wycieczki. Tutaj lubi się dzieci, jest dla nich miejsce i czas - chociaż to muzeum, i, jak w większości muzeów, dotykać (prawie) niczego nie wolno. Można jednak zobaczyć, jak sprężynka sama zeskakuje ze schodów, jak malutki drewniany osiołek wita się i żegna, przekonać się, że stołowe nogi w kształcie lwów mają bardzo groźną minę, kiedy spoglądają na nie dorośli, ale uśmiechają się do kucających przy nich dzieci. Ale i dorośli sporo się dowiedzą o życiu i twórczości pisarza swojego dzieciństwa. Większość ze zdziwieniem przekonuje się, że wśród 15 tomów "Dzieł" Czukowskiego bajki (przybliżone polskiemu czytelnikowi m.in. przez Broniewskiego) zajmują tylko jeden, i to - niecały... A pisarz musiał utrzymywać się z tłumaczeń (angielskiego zresztą nauczył się sam), bo jego twórczość była... zakazana.

Co może nie spodobać się cenzurze w wierszykach dla dzieci?

Ano, na przykład, Mojdodyr, groźny łazienkowy stwór, mający skłonić brudasów do mycia rączek, wypada z... sypialni mamy. To znaczy, że jest też sypialnia taty? I pewnie maluchy też mają sypialnie, i pokój gościnny, i nianię? Burżuje! Krwiopijcy! "Boże!, Boże!" - krzyczy przestraszony bohater bajki, ale jakże to dziecko wzywa imienia Pana Boga, którego wszak nie ma? I w ogóle, dlaczego w książce nie ma nic na temat władzy radzieckiej?

To właśnie w Pieriediełkino, gdzie pisarz mieszkał przez ponad trzydzieści lat, dowiedział się o przyznaniu mu doktoratu honoris causa Uniwersytetu w Oksfordzie za wybitne zasługi translatorskie. Nagrody za twórczość przyznawali mu też Japończycy...

W każdym bądź razie, polecam. To tylko 25 minut kolejką z Dworca Kijowskiego...

Niejasna Polana

2011-07-24T20:40:00.001+04:00

Zaledwie 5 km od MKADu, otoczona blokowiskami Odincowa i Nowopieriediełkina, mieści się prawdziwa enklawa zieleni, spokoju i ciszy, przerywanej od czasu do czasu stukotem kół przejeżdżającego pociągu czy grzmotem startującego samolotu. Wyjątkowy mikroklimat sosnowego lasu sprawił, że jeszcze przed rewolucją mieściło się tutaj bezpłatne sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę, a w 1934 roku za namową Gorkiego władze wykupiły kawałek ziemi, żeby postawić tu dom pracy twórczej dla członków Związku Pisarzy i wybudować miasteczko literatów. W sumie oddano ponad 30 dacz, bardzo sympatycznych, tyle że... z mnóstwem niedoróbek i absolutnie nieprzystosowanych do rosyjskich zim, nie zawsze nadawały się więc na domki całoroczne.

I kto tu tylko nie mieszkał! Ilf i Pietrow ("Dwanaście krzeseł"), Ilia Erienburg, Jewgienij Jewtuszenko, Borys Pasternak (noblista), Bułat Okudżawa, i cała plejada innych klasyków. Nawet Bruno Jasieński.

Dziś można tu zwiedzić cmentarz, na którym pochowani są m.in. Pasternak, Robert Rozdiestwienskij i Korniej Czukowski, na wierszowanych bajkach którego wychowało się kilka pokoleń Rosjan. Można obejrzeć też dacze Pasternaka (JEDYNE muzeum noblisty w ojczyźnie), Czukowskiego i Okudżawy.

Dlatego postanowiłyśmy się wybrać tam i my. Trochę na hurra, zapoznawszy się tylko pobieżnie z jedną stroną w necie. Kosztowało nas to sporo zbędnego chodzenia, dużo pytania o drogę i brak możliwości obejrzenia jednego muzeum. Ale za to dostałyśmy bonus.

Pieriediełkino nie obfituje we wskazówki i strzałki. Zdecydowanie nie obfituje. Miła pani w okolicach stacji wytłumaczyła nam, jak dojść na cmentarz. Pobłądziwszy tam zdecydowanie za długo, postanowiłyśmy wyjść i udać się w stronę muzeów, nie bardzo jednak było wiadomo, która to strona. Wróciłyśmy więc na cmentarz łapać jeńców. Jeniec zeznał, że nie wie, gdzie jest dacza Pasternaka, ale za to wie, gdzie jest pochowany. Bingo! Przy grobie pisarza odkryłyśmy oddział dywersyjny, składający się z dwóch starszych panów o inteligenckim wyglądzie, którzy pomogli nam znaleźć pozostałe mogiły i wskazali kierunek dalszego marszu. Gdyby ktoś się interesował: od bramy cmentarza należy poruszać się wzdłuż prawego ogrodzenia, które wyprowadzi na żądane groby. A potem przez rzeczkę kilometr po szosie...

Zwiedziłyśmy więc daczę Czukowskiego (o tym później) i daczę Pasternaka. Ten ostatni był raczej ascetą, jedynym przedmiotem luksusowym na daczy był fortepian, należący do byłego męża żony pisarza. W gabinecie miał biurko, szafę i łóżko, wszystko na jakichś 40 metrach kwadratowych. Z okien za to rozpościerał się niegdyś fenomenalny widok na ogród warzywny (do dziś utrzymywany), pole, zwane Niejasną Polaną i dziś, niestety, zabudowane przez noworuskie wille, cmentarz i górującą nad nim bielutką cerkiew. To właśnie tu otrzymał był telegram o przyznaniu mu Nobla, i stąd zmuszony był wysłać telegram o odmowie przyjęcia nagrody.

Obejrzałyśmy willę, skorzystałyśmy z budki z serduszkiem (wyjątkowo czystej, jak na tego typu przybytki), umyłyśmy ręce pod pompą i udałyśmy się w dalszą drogę, baaaardzo długą, zakończoną rozczarowaniem (muzeum nam zamknięto przed nosem), ale i... NIESPODZIANKĄ.

Zdjęcia są badziewne, bo baterie w aparacie wysiadły, zapasowych wyjątkowo nie wzięłam, i trzeba się było posiłkować komórką :(

Денису посвящается :)

2011-07-23T20:32:00.001+04:00

Jako że Denis (Kacap z Moskwy) jest znanym wielbicielem gastarbeiterów, coś specjalnie dla niego:

Miasto o zmroku

2011-07-21T21:37:00.000+04:00

Zupełnie zapomniałam o pewnym nocnym spacerze po Mieście - z małżonkiem i nie tylko.

No i spacery były nie tylko nocne, a też o nich zapomniałam.

Miasto jest... różne.

Русский рок

2011-07-20T18:50:00.002+04:00

Znam, oczywiście, rockowych gigantów, takich jak Coj, grupy Akwarium, Машина Времени, Чиж&Co, Агата Кристи czy Zemfira, ale chciałam sobie posłuchać czegoś NAPRAWDĘ współczesnego. I trafił mi się taki oto żartobliwy teledysk... o stanie rosyjskiego rocka :)

Koniecznie trzeba obejrzeć do SAMEGO KOŃCA!